Το μαθητικό ατύχημα στη Γεωργιούπολη Χανίων και ο γέροντας Γεννάδιος

1551

Τον Μάιο τοῦ 1972, ἔγινε στή Γεωργιούπολη Χανίων ἕνα φοβερό μαθητικό ἀτύχημα, τό ὁποῖο συντάραξε τό Πανελλήνιο. 21 μαθήτριες τοῦ Γυμνασίου Σπηλίου Ρεθύμνου πνίγηκαν κατά τήν διάρκεια σχολικῆς ἐκδρομῆς, ὅταν ἀνατράπηκε τό καΐκι στό ὁποῖο ἐπέβαιναν, μέσα στό λιμάνι τῆς Γεωργιούπολης.

Ἀνάμεσα στά θύματα ἦταν καί δύο κορίτσια τοῦ καλοῦ Χριστιανοῦ ἀπό τό χωριοῦ Μυξούρεμα Γεωργίου Δουλγεράκη. Ἀδύνατη ἡ φύση τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου, ὁ τραγικός πατέρας παρ’ ὀλίγο νά τρελαθεῖ ἀπό τόν πόνο του.

Ὁ γ. Γεννάδιος, γιά νά οἰκονομήσει τήν σωτηρία τοῦ ἀδελφοῦ, τόν κάλεσε καί τοῦ ἀποκάλυψε πῶς μέ ἄγνωστο καί ὑπερφυσικό τρόπο βρέθηκε ἀπό τό κελλί του στήν ἁγ. Ἄννα στήν παραλία τῆς Γεωργιούπολης, τήν ὥρα πού οἱ μαθήτριες ἔμπαιναν στή βάρκα. Ὁ Γέροντας παρακαλοῦσε καί ἔλεγε, «μήν μπεῖτε», ἀλλά αὐτές δέν τόν ἄκουγαν, ἴσως καί κάποιες νά τόν κοροϊδεψαν. «Δέν ξέρω, δέν ξέρω κι ἐγώ πῶς βρέθηκα στήν παραλία – διηγήθηκε στό Γεώργιο Δουλγεράκη – μπαίνανε οἱ μαθήτριες στή βάρκα καί τούς ἔλεγα «μή μπῆτε», μά δέν μ’ ἀκούγανε, ἦταν σάν μεθυσμένες. Ὕστερα ἡ βάρκα ἄρχισε νά βουλιάζει. Μπῆκα στή θάλασσα καί χώθηκα μέχρι τόν λαιμό στό νερό, μά δέν μποροῦσα νά τίς σώσω. Ἔτσι ἦταν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μετά εἶδα τά κορίτσια σου στόν Παράδεισο, στεφανωμένα μέ τά στεφάνια τῆς παρθενίας»!

Σύμφωνα μέ μαρτυρίες κοριτσιῶν πού ἦσαν στή βάρκα καί ἐπέζησαν, ἄλλων μαρτύρων πού ἦσαν στήν παραλία τήν τραγική ὥρα τοῦ ἀτυχήματος, καθώς καί δημοσιευμάτων τῶν ἐφημερίδων πού κάλυψαν τό γεγονός, πράγματι ὑπῆρχε στήν παραλία κάποιος Κληρικός, στόν ὁποῖο σέ ἀνύποπτο χρόνο κάποιες μαθήτριες εἶπαν, «συγχώρεσέ μας, Παπούλη» καί ὁ ὁποῖος μετά ἐξαφανίσθηκε!

Ὁ τραγικός πατέρας, ὅταν ἄκουσε αὐτές τίς πράγματι ἀπίστευτες πληροφορίες ἀπό τόν γ. Γεννάδιο, πάνω στόν πόνο του τόν «προκάλεσε». «Γέροντα – τοῦ εἶπε – γιά νά πιστέψω ὅσα μοῦ εἶπες, νά παρακαλέσεις τόν Θεό νά γίνουν τά παιδιά μου περιστέρια καί ἐκεῖ πού ζευγαρίζω (ὀργώνω) νά ἔρθουν τά τά δῶ»!

Αὐτά τά διηγήθηκε τρέμοντας καί κλαίγοντας ὁ ἀδ. Γεώργιος τό 1986, ἔξω ἀπό τόν ἱστορικό ναό τῆς Παναγίας τῆς Λαμπινῆς, σέ ὁμάδα Ὀρθοδόξων ἀπό τά Χανιά (στόν γράφοντα καί τήν σύζυγό μου Μαρία, τόν Νευρολόγο – Ψυχίατρο Στυλιανό Δοξάκη καί τήν σύζυγό του Ἑλένη, Καθηγήτρια Φιλόλογο, τόν Ἀντώνιο Βαβουλάκη καί τήν μητέρα του Ἐλευθερία, τόν Βασ. Χατζηϊωάννου καί τήν σύζυγό του Ἄννα, κ.ἄ. πιστούς. Τονίζουμε τήν ἐπαγγελματική ἰδιότητα τοῦ Στυλ. Δοξάκη, διότι ὡς εἰδικός ἐπιστήμων δέν διέγνωσε κάποια ψυχική διαταραχή στόν ἀφηγούμενο πατέρα).

«Ἀδελφοί – συνέχισε – ἐκεῖ πού ζευγάριζα, βλέπω δύο λευκά περιστέρια νά κάνουν κύκλους πάνω ἀπό τό χωράφι! «Θεέ μου – εἶπα – ἄν εἶναι τά παιδιά μου, ν’ ἀρθοῦν στά γόνατά μου. Καί ἦρθαν. Καί τά χάϊδεψα. Ἀπό τότε ἡρέμησα καί ὑποτάχθηκα στό θέλημα τοῦ Θεοῦ»!!!

Φοβερά, θαυμαστά καί ἀπίστευτα ὅλα αὐτά. Τέτοια ἦταν ἡ παρρησία τοῦ ὁσ. Γενναδίου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θά ρωτήσει κανείς, «ἔγιναν οἱ ψυχές τῶν παιδιῶν περιστέρια;» Ρωτήσαμε ἕνα καλό Πνευματικό τῶν ἡμερῶν μας καί μᾶς εἶπε:

«Δέν γνωρίζετε, ὅτι κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο «οἱ Ἅγιοι τόν κόσμον κρινοῦσι» (Α’ Κορ. 6, 2) καί κατά τόν Ἀπόστολο Ἰάκωβο «πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη» (Ἰακ. 5, 16); Τά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμάτα ἀπό παρόμοια περιστατικά, ἀλλά καί φοβερώτερα καί παραδοξώτερα. Εἶναι μεγάλη ἡ δύναμις τῶν πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων. Φυσικά οἱ ψυχές δέν ἔγιναν περιστέρια. Ἄς δεχθοῦμε, ὅτι οἱ φύλακες Ἄγγελοι τῶν παιδιῶν, κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πῆραν αὐτή τήν μορφή, γιά νά οἰκονομηθεῖ ὁ ἀβάσταχτος πόνος τοῦ πατέρα καί νά διασφαλιστεῖ ἡ δική του πίστη καί ψυχική σωτηρία».

Πηγή: churchsynaxarion.blogspot.gr