Γιάννης Σεισάκης: Έσπασα το λαούτο μου μετά από γλέντι και είχα πει ως εδώ!

 

Γράφει ο Γιάννης Θεοδωράκης

Γιάννης Σεισάκης, ο άνθρωπος που γεννήθηκε στο Τορόντο του Καναδά ξεκίνησε μαθαίνοντας λύρα και κατέληξε με ένα λαούτο στα χέρια να συνοδεύει σχεδόν όλους τους σύγχρονους μουσικούς του τόπου μας…

 

-           Γιάννη Σεισάκη, καλώς βρεθήκαμε μεγάλη μου τιμή να τα πούμε και να περάσουμε όμορφα...

-           Καλώς σε βρήκα και εγώ με την σειρά μου Γιάννη μου! Σε ευχαριστώ πολύ για το κάλεσμα σου. Είναι ιδΙαίτερη τιμή για εμένα που είμαι στην παρέα σου...

-           Μετά από παρά πολλά χρόνια στην κρητική μουσική μας αποφάσισες να δώσεις το μουσικό στίγμα παρουσιάζοντας στο κοινό της Κρήτης το «Μια νύχτα στο πουθενά…»! Πώς αισθάνθηκες θέλω να μου πεις, παρόλο που η εμφάνιση σου στην δισκογραφία άλλων μουσικών είναι εμφανής εδώ και πολλά χρόνια....

-           Γιάννη μου σίγουρα είναι διαφορετικό το συναίσθημα να χεις μια δουλειά δικιά σου, όπως την θες, όπως την φαντάζεσαι, με συνεργάτες που εκτιμάς και που σου έχουν προσφέρει την καρδιά και την ψυχή τους στα τραγούδια! Νιώθεις επιτέλους πολύ όμορφα....

uqsisakis 1

-           Ποσά χρόνια ετοίμαζες αυτό το μουσικό βήμα; 

-           Από το 1999 που σε γνώρισα, από τότε το ετοιμάζω! Μου πήρε αρκετά χρόνια θα έλεγα… Στο είχα πει από τότε ότι όποτε κάνω CD, όλοι οι στίχοι θα είναι δικοί σου! Aπό τότε λοιπόν το ετοίμαζα.. 10 χρόνια για να πω την αλήθεια τόσο κράτησε...

-           Γιάννη μου σε τι ηλικία γύρισες από το Τορόντο στην Ελλάδα;

-           Ήμουν 16 χρόνων τότε που ήρθαμε στο Ατσιπόπουλο με την οικογένεια μου...

-           Έπαιζες τότε λαούτο;

-           Λαούτο όχι! Έπαιζα τότε λύρα περισσότερο… Με λύρα ξεκίνησα εγώ...

uqsisakis 2

-           Πώς και το γύρισες στο λαούτο;

-           Έπαιζε ο αδελφός μου λαούτο τότε! Αυτός τα πρώτα χρόνια δεν του άρεσε ιδιαίτερα στο Ρέθυμνο γνώρισε λοιπόν μια Φινλαδέζα και έφυγε για Φινλανδία. Λοιπόν τον χειμώνα το λαούτο έμεινε στο σπίτι μας. Άρχισα λοιπόν σιγά σιγά να το πιάνω στα χέρια μου και από το αποτέλεσμα ήταν να αφήσω την λύρα...

-           Θέλω να μου πεις αν υπήρξαν άνθρωποι εκείνη την εποχή που σου είπαν συνέχισε να παίζεις ή που σε έφεραν ποιο κοντά στα κρητικά για να παίξεις και επαγγελματικά...

-           Σημαντικό και πρέπει να το αναφέρω αυτό: Αν δεν έχεις την στήριξη της οικογένειας σου είναι πολύ αρνητικό! Δεν θα έκανα τίποτα… Εγώ δόξα τον Θεό, τους είχα μαζί μου και τον πατέρα μου και την μάνα μου και τα αδέρφια μου μαζί μου με στήριξαν και με στηρίζουν πάντα! Όταν έχεις δικούς σου ανθρώπους δίπλα σου δεν φοβάσαι τίποτα...

uqsisakis 3

-           Η πρώτη φορά που ήρθες σε επαφή με το κοινό ποτέ ήταν θυμάσαι; 

-           Ήμουν παρά πολύ μικρός τότε εγώ έπαιζα λύρα! Να φανταστείς ήμουν 5 με 6 χρόνων ο αδελφός μου έπαιζε λαούτο και παίξαμε σαράντα λεπτά σε ένα γάμο στον Καναδά, στου Μανούσου του Καυκαλά! Μάλιστα αυτός μου το θύμισε όταν τον είδα μετά από πολλά χρόνια, γιατί εγώ δεν το θυμόμουν καθόλου. Δεν ήμουν επαγγελματίας τότε προς Θεού! Πέρσι ήμουν εκεί και έτυχε να παίξουμε εκεί… Στην ηλικία των 8 ετών και μετά έπαιζα σε μια μπουάτ Παρασκευή και  Σάββατο που δεν είχα σχολείο. Τότε με πήγαινε ο πατέρας μου  και παίζαμε με μια δεκαμελή ορχήστρα...

-           Σε ποιους ανθρώπους πιστεύεις σήμερα ότι θα πρέπει να έχεις ευγνωμοσύνη  για αυτό που είσαι σήμερα; 

-           Από συναδέλφους μου χωρίς να θέλω να μειώσω κάποιον προσωπικά, εγώ νιώθω ότι πρέπει να πω το μεγάλο ευχαριστώ, γιατί του χρωστάω πολλά πράγματα με στήριζε πάντα και με στηρίζει ακόμα και σήμερα είναι ο Στέλιος ο Μπικάκης ! Διότι είναι ο πρώτος που έδωσε την ευκαιρία να παίξω στο συγκρότημα του πρώτο λαούτο, γιατί μέχρι τότε δεν έπαιζα πρώτο λαούτο εγώ! Σαν σόλο ήταν ο Στέλιος που με άφησε σαν τραγούδι και ο Στέλιος με άφησε να τραγουδήσω για πρώτη φορά στα γλέντια αλλά και στην δισκογραφία του… Αν έχω κάνει οτιδήποτε λοιπόν μέχρι σήμερα σε αυτόν οφείλω το μεγαλύτερο ποσοστό… Είναι όμως αρκετοί και εκείνοι που με βοήθησαν που έπαιξα μαζί τους και έχουμε μια υπέροχη σχέση μέχρι σήμερα ο Μανώλης ο Νικολούδης ήμαστε περίπου δέκα χρόνια σε διαφορά σχήματα που εγώ προσωπικά βασίζομαι πάνω του και παίζω. Έχω παίξει και με άλλους συνεργάτες όμως ο Μανώλης είναι φανταστικός...

uqsisakis 5

-           Δυσκολίες συνάντησες μέχρι τώρα στην καριέρα σου;

-           Παρά πολλές! Από την αρχή και ακόμα σήμερα και από δω και ύστερα θα χω δυσκολίες. Φταίνε και τα τραγούδια μου… Δεν ήμουν ποτέ ο άκρως παραδοσιακός παίχτης! Αγαπώ την παράδοση την λατρεύω την σέβομαι όμως έχω τον δικό μου τρόπο παιξίματος....

-           Θες να μου πεις ότι με τον δίσκο σου «Μια νύχτα στο πουθενά», προσβάλεις την Κρητική μουσική παράδοση;

-           Εννοείτε πως όχι και μακάρι να σεβόταν την μουσική μας παράδοση όπως την έχω σεβαστεί εγώ! Θεωρώ ότι δεν έχω προσβάλει τίποτα πρώτα απ όλα δεν είναι υποχρεωτικό να τα ακούσει κανείς αυτά τα τραγούδια... Έφερα τα τραγούδια μου στα μέτρα μου και στα αρέσω τα δικά μου... Μπορώ να κάτσω χίλιες γνώμες, να τις συζητήσω, να τις μιλήσω, να τις σεβαστώ… Μην προσπαθείς να μου επιβάλεις την άποψη σου όμως γιατί έχω την δικιά μου...

uqsisakis 6

-           Να πάμε λίγο στην μέχρι τώρα πορεία σου από τότε που ξεκίνησες έως σήμερα είσαι μέσα σου ευχαριστημένος; Θεωρείς ότι εισέπραξες αυτά που έχεις δώσει κατά την δικιά σου άποψη;

-           Αυτή είναι μια ερώτηση που κατά την γνώμη μου, πρεπει να τα έχεις πολύ καλά με τον εαυτό σου για να δώσεις μια ΑΛΗΘΙΝΗ απάντηση.... Έχω πραγματικά αγωνιστεί για να βγάλω ασπροπρόσωπους ΟΛΟΥΣ τους συνεργάτες μου από την πρώτη μέρα που έπιασα όργανο στα χεριά μου και θα το κάνω μέχρι να μπορώ να κράτα όργανο στα χεριά μου. Εκείνοι όμως που το έχουν σεβαστεί αυτό δυστυχώς είναι ελάχιστοι και εκείνοι που το αναγνωρίζουν, δυστυχώς ακόμα λιγότεροι. Έχω ακούσει τα χιλιάδες σχόλια από συνάδελφους που με κορόιδευαν, επειδή δεν φορούσα πουκάμισα και λουστρίνια και επειδή υιοθετούσα πολλαπλά μουσικά ειδή στο παίξιμο μου που βασικά, δεν τολμούσαν! Αυτοί για να μην ακούσουν καμία αρνητική κουβέντα και σήμερα το παίζουν «ροκάδες» και «γκρουβάτοι»! Και δεν φτάνει αυτό, αλλά τα παρουσιάζουν όλα σαν καινοτόμες ιδέες δίκες τους.  Όποτε, απαντώντας στην ερώτηση σου, όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος, αλλά ελπίζω ακόμα...

uqsisakis 7

-           Υπάρχει αξιοκρατία Γιάννη μου σήμερα στην σημερινή κρητική μουσική; Τι πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης για να αρέσει στον κόσμο σήμερα;

-           Πιστεύω ότι αν αναλύσουμε την αξιοκρατία σε ποσοστό επί τοις εκατό, με την δική μου άποψη πάντα, θα βγει ως εξής: 10% μουσική ικανότητα, 30% ικανότητα επικοινωνίας με τον κόσμο κατά την διάρκεια του γλεντιού, 30% δημοσιές σχέσεις και άλλο ένα 30% αν είσαι τυχερός και γράψεις κάποιο τραγούδι και γίνει «σουξέ»...

-           Κάθε μέρα και ένας σκοτωμός φέτος το καλοκαίρι και το μεγαλύτερο ποσοστό των νεκρών νέα παιδιά με ανίχνευση στο αίμα τους αλκοόλ! Έχετε ευθύνη εσείς οι μουσικοί και τα εκάστοτε μαγαζιά για όλο αυτό; Μπορεί να σταματήσει η κούπα πιστεύεις;

- Βεβαίως και έχουμε ευθύνη! Όλοι έχουμε ευθύνη και το λέω εγώ που έχω πιει αμέτρητες κούπες και σφηνάκια κτλ κτλ... Δεν φταίει όμως κατά την γνώμη μου η «κούπα»! Φταίει αυτός που δεν έχει τον έλεγχο του εαυτού του και που δεν ξέρει ή έστω δεν δέχεται τα όρια του. Η «κούπα» εξάλλου, για να ξέρουμε, δεν είναι και μέρος της παράδοσης μας. Έτσι κι αλλιώς και από πλευράς των μουσικών, έχω δει παρά πολλούς συναδέλφους και τα τελευταία χρόνια, όταν πίνουμε ή κερνάμε πάνω στο γλέντι,  βάζουμε ελάχιστο αλκοόλ και πολύ νερό ανάλογα με τα γούστα ίσα ίσα για να κάνουμε το κέφι μας. Το μαγαζί δεν έχει ευθύνη διότι αυτή είναι η δουλεία του! Να πουλάει ποτό για να πληρωθούμε και εμείς οι μουσικοί και το προσωπικό του και οι προμηθευτές κτλ... Αν για παράδειγμα γλιστρήσω σε ένα μπανανόφλουδα και σπάσω την μέση μου, φταίει ο μανάβης που της πουλάει; Να σταματήσει όμως, το βλέπω εξαιρετικά δύσκολο, δυστυχώς!

uqsisakis 8

-           Αν είχες την δύναμη να αλλάξεις πράγματα στα κρητικά γλέντια θα το έκανες ή σου αρέσει η σημερινή διασκέδαση  όποτε θα τα άφηνες ως έχουν;

-           Δεν νομίζω ότι θα άλλαζα κάτι ιδιαίτερο, πιστεύω ότι μια χαρά διασκεδάζει η σημερινή νεολαία! Ίσως κάποιες μικρές λεπτομερές που έχουν να κάνουν πιο πολύ με την διοργάνωση των εκδηλώσεων και των χώρων που παίζουμε…

-           Χρησιμοποίησες ποτέ την θέση σου εσύ σαν οργανοπαίκτης τραγουδιστής, έτσι ώστε να έχεις κατακτήσεις στην ζωή σου ή σεβάστηκες την εκάστοτε παρέα που ερχόταν να σε ακούσει;

-           Εγώ προσωπικά δεν χρησιμοποίησα ποτέ το όνομα ή την θέση μου πουθενά, παρόλο που θα μπορούσα πολύ εύκολα να το κάνω. Ίσα ίσα  που ποτέ δεν ανέφερα ποιος είμαι και ποιον ξέρω ή με ποιον παίζω κτλ. ούτε σε υπηρεσία, ούτε σε κατάστημα, πουθενά! Φαντάζομαι όμως ότι εννοείς κατακτήσεις γυναικείες, σωστά; Επειδή δουλεύω νύχτα από τα 13 μου χρόνια ως Dj και μουσικός παράλληλα, η δουλεία αυτή σίγουρα έχει τα τυχερά της! Δεν χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσω ούτε θέση, ούτε όνομα να βρω γυναίκα. Και όσο αφόρα τις παρέες,  πάντα υπήρχε και θα υπάρχει σεβασμός είτε έρχονται εκεί που παίζω, είτε βρεθούμε κάπου άσχετα, αν θέλεις να σε σέβονται, πρέπει  οπωσδήποτε να σέβεσαι...

uqsisakis 9

-           Πιστεύεις ότι υπάρχει ο σεβασμός σήμερα από καλλιτέχνες προς τον κόσμο και το αντίθετο;

-           Νομίζω ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος σεβασμός τώρα τελευταία από πλευράς παραγνωριμιας! Το εννοώ… Αν εγώ βαριέμαι κάποιο βραδύ και δεν έχω την απόδοση που πρέπει, λέω: «Δεν πειράζει μωρέ, γνωστοί μου είναι όλοι, με καταλαβαίνουν» το όποιο βεβαία είναι εντελώς λάθος. Αυτό δείχνει ότι δεν σέβεσαι ούτε καν τους φίλους σου που έρχονται για χατίρι σου και πληρώνουν με χρήματα που σήμερα δεν βγαίνουν εύκολα. Από την άλλη, όταν δουλεύεις και έρχεται κάποιος και σου φωνάζει «παίξε μου το τάδε τραγούδι, τώρα όμως» αγνοώντας τους υπόλοιπους πελάτες επειδή είναι γνωστός και θεώρει ότι έχει παραπάνω δικαιώματα από τους άλλους ή σου παίρνει το μικρόφωνο να πει μαντινάδες ή σε ποτίζει με το ζόρι κι εσύ πίνεις για να μην τον προσβάλεις! Δεν σέβεται ούτε εσένα, ούτε τους υπόλοιπους που βρίσκονται εκεί. Όποτε καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή που δυστυχώς, περνιέται σχεδόν πάντα τώρα τελευταία...

uqsisakis 10

-           Μιλάμε για σεβασμό και θα ήθελα πολύ να ξέρω πόσο σέβεται ο καταστηματάρχης τον καλλιτέχνη που του γεμίζει το μαγαζί και πόσο τον καλλιτέχνη που μισό γεμίζει το μαγαζί κάθε φορά που φιλοξενηθεί στο εκάστοτε μαγαζί....

- Επειδή δεν έχω μάθει να  μασάω τα λόγια μου, θα πω το εξής: Όσο τους γεμίζεις τα μαγαζιά, σου φιλάνε και τα πόδια! Όταν, όπως είναι και αναμενόμενο κάποια στιγμή, να μην γεμίζεις, τότε ξεχνιούνται όλα… Κρίμα, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα. Μετα, οταν υπάρχει κάποιο μαγαζί το όποιο δεν βασίζεται στους καλλιτέχνες να δουλέψει! Π.χ. κάποιο μεγάλο κέντρο ή αίθουσα για γάμους κτλ.! Εκεί είναι το δράμα. Έχουμε ακούσει και βιώσει απίστευτες καταστάσεις! «Δεν επιτρέπω να βάλετε ήχο δικό σας στο μαγαζί μου, θα παίξετε με του μαγαζιού» ή «δεν επιτρέπω πάνω από τρεις μουσικούς» ή «δεν θέλω κρούστα» ή «θέλετε να φάτε; Πείτε το στον γαμπρό! Εμένα δεν μου έχει πει κάτι τέτοιο» και αλλά πολλά που σε κάνουν να αισθάνεσαι τόσο μικρός και ασήμαντος και σαν ζητιάνος πολλές φόρες. Ναι βρε άνθρωπε, να παίξω με του μαγαζιού τα ηχητικά, αλλά έχε κι εσύ κάτι σωστό, όχι σαράβαλα 100 χρονών επειδή δεν σε ενδιαφέρει πως θα βγάλω εγώ το βραδύ μου! Και έχε μου έναν ηχολήπτη επαγγελματία και όχι κάποιον που δεν ξέρει καλά καλά να χειριστεί το κοντρόλ της τηλεόρασης! Εσύ ψήνεις  πιλάφι και βραστό για 2000 άτομα με ένα φούρνο μικροκυμάτων; Μάλλον όχι... Αλλά, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα! Υπάρχουν και παρά πολύ καλά μαγαζιά και καλοί επαγγελματίες που σαφώς και αναιρούν όλα όσα λέμε...

-           Σε ενοχλεί σήμερα που τα κρητικά γλέντια έχουν μπει σε μικρότερους χώρους σε μαγαζιά λίγων ατόμων;

-           Όχι, καθόλου. Ίσα ίσα που είναι πολύ ζεστοί κάποιοι χώροι και είμαστε πολύ κοντά με τον κόσμο σαν μια παρέα και αυτό μου αρέσει παρά πολύ...

-           Εσύ που έζησες τα γεμάτα καταστήματα με δυο και τρεις χιλιάδες κόσμο όπως στο Βαρελάδικο στην Αγιά στα Χανιά, θα μας πεις την διαφορά που έχουν τα γλέντια εκείνα με τα γλέντια του τότε;

-           Το γλέντι το κάνουν οι μουσικοί και ο κόσμος δηλαδή όλοι μαζί. Δεν έχει σημασία σε τι χώρο βρίσκεσαι ή ποσά άτομα χωράνε! Σίγουρα είναι ωραία αίσθηση να παίζεις μπροστά σε 3000 άτομα και να τραγουδάμε και να παίζουν παλαμάκια! Αλλά εγώ προσωπικά, περνώ το ίδιο καλά και με 5 άτομα! Χαμόγελα θέλω να βλέπω, χαρούμενες φάτσες, τίποτα παραπάνω...

uqsisakis 12

-           Πιστεύεις ότι πρέπει για να κάνεις καριέρα σήμερα ότι χρειάζεται πολλές φορές να προσποιείσαι στο το οποίο δεν είσαι;

 -          Ναι, το πιστεύω παρά πολύ και υπάρχουν πολλοί που το κάνουν εδώ και αρκετά χρόνια! Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα λένε οι παλιοί σοφοί άνθρωποι και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, αρκεί να μην ξεχάσεις και ποιος είσαι στην τελική...

-           Θα μπορούσες να συνεργαστείς σήμερα με κάποιον καλλιτέχνη που δεν περνάς καλά μαζί του πάνω στο πάλκο, ίσως γιατί ζορίζεσαι οικονομικά;

-           Δεν θα πω ψέματα! Το έχω κάνει στο παρελθόν και ίσως να το ξανακάνω. Μακάρι να μην χρειαζόταν, αλλά δεν είμαι πλούσιος και δουλεύω για να μεγαλώσω τα παιδιά μου! Όποτε ναι. Ίσως να μην περνούσα καλά, αλλά θα δούλευα με κάποιον για λόγους οικονομικούς. Κι αλλά σοφά λόγια «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις»!

uqsisakis 13

-           Θα έγραφες ποτέ κομμάτια που δεν σε αγγίζουν σαν Γιάννης απλά και μόνο επειδή στο ζήτησε ή στο επέβαλε η δισκογραφική εταιρία;

-           Αν μου εξασφάλιζαν δουλειά ή αναγνώριση, ναι, δεν θα είχα θέμα πιστεύω, αλλά θα έκανα και τα δικά μου παράλληλα. Έχω παίξει σε κομμάτια που δεν με εκφράζουν, αλλά εκφράζουν εκείνον που τα έγραψε, οπότε...

-           Μιας και το έφερε η κουβέντα μας στα δισκογραφικά νομίζω ότι είσαι στους καλλιτέχνες της Κρήτης που έχουν συνεργαστεί με τον μεγάλο Νότη Σφακιανάκη και στον τοίχο σου υπάρχουν πλατίνες και χρυσοί δίσκοι μαζί του, δυο λόγια για την συνεργασία σας και την φιλία σας…

-           Σίγουρα είναι τεράστια τιμή, ας είναι καλά και ο Στέλιος ο Μπικακης που είναι και η αίτια. Ο Νοτης είναι καλλιτέχνης με κεφάλαια όλα τα γράμματα και ένας φοβερός άνθρωπος! Λίγο φευγάτος βεβαία, αλλά σωστό άτομο. Έχουμε μιλήσει και πρόσφατα όπως ξέρεις και ίσως κάνουμε και κάποια αλλά τραγούδια σε μουσική δική μου και στίχους του κουμπάρου μου! Ίσως τον ξέρεις… Γιάννη τον λένε και αυτόν...

-           Γράφοντας έναν δίσκο σήμερα είναι εύκολο να κλέψεις μια μουσική και να την κάνεις με μερικές αλλαγές δικιά σου; Αν είναι εύκολο εσύ θα το έκανες ποτέ;

-           Είναι πανεύκολο να κλέψεις μουσική και το κάνουν κάθε μέρα τόσοι και τόσοι! Κάποιοι άθελα τους και κάποιοι με πλήρη επίγνωση των πράξεων τους. Δεν θα το έκανα ποτέ, εκτός αν γινόταν κατά λάθος. Υπάρχουν και τόσες εκατομμύρια μελωδίες σήμερα, που είναι και εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις κάτι που δεν μοιάζει με κάτι άλλο. Όπως και να `χει, πρέπει να προσπαθείς!

uqsisakis 14

-           Η δισκογραφία σήμερα σε αφήνει ευχαριστημένο; Ναι ή όχι και γιατί;

-           Αν μιλάμε για την τοπική μας δισκογραφία, μπορώ να πω πως ναι, είμαστε σε καλό δρόμο. Αν εξαιρέσεις κάποια λίγα που εμένα προσωπικά, δεν μου αρέσουν και δεν με εκφράζουν. Αν μιλάμε για την Ελληνική δισκογραφία, θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου καλή τα τελευταία χρόνια! ‘Ολοι ψάχνουν απλά ένα «σουξέ» και τα τραγούδια που γράφονται σήμερα, είναι σχεδόν όλα άχρηστα και εκτός από κανένα μπουζούκι ή κάποια αλλά λίγα όργανα! Όλα τα υπόλοιπα παίζονται από υπολογιστή. Οι φωνές διορθώνονται από τον ίδιο υπολογιστή στίχοι δεν υπάρχουν, μελωδίες όλες διασκευές από παλιότερα τραγούδια κτλ... Τι να αρέσει από την δισκογραφία;

-           Πιστεύεις ότι μπορεί να έρθουν καλύτερες μέρες στην δισκογραφία μας; Υπάρχουν τρόποι να μην βουλιάξει εντελώς αυτό το καράβι;

-           Η δισκογραφία, σαν υλικό, έχει τελειώσει! Την έφαγε η τεχνολογία… Δεν υπάρχει περίπτωση να σωθεί με τίποτα. Τραγούδια όμως, μπορούν να γράφονται καλά και να κυκλοφορούν μέσω ιντερνέτ να τα ακούει ο κόσμος! Κάτι είναι και αυτό...

uqsisakis 11

-           Συνεργάστηκες με τα μεγάλα ονόματα της Κρήτης! Γεμίσατε ατέλειωτες φορές μεγάλες πίστες… Συνεργαστήκατε με μεγάλα ονόματα της ελληνικής λαϊκής και όχι μόνο μουσικής… Τα ναρκωτικά είχαν μέρος και θέση σε αυτές τις καριέρες;

-           Στην δική μου ποτέ δεν είχαν, διότι μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ήταν, είναι και θα είναι εντελώς αντίθετα σε μια τέτοια γραμμή! Και βλέποντας ακόμα και κάποιους φίλους πως κατέληξαν… Ευχαριστώ τους γονείς μου και την οικογένεια μου γενικότερα που δεν με άφησαν να πάρω ποτέ αυτό τον δρόμο. Σίγουρα έχω δει παρά πολλά, αλλά επίσης, με τις αρχές που έχω, δεν ασχολήθηκα ποτέ! Με το τι κάνουν οι διπλά μου, δεν με ενδιαφέρει κιόλας... «Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλώ»!

 -           Εύκολο σήμερα για έναν καλλιτέχνη να κρατήσει κάτω από την ίδια μασχάλη καριέρα και οικογένεια;

-           Είναι παρά πολύ δύσκολο, διότι υπάρχουν αρκετοί παράγοντες σήμερα που μπορούν ανά πάσα στιγμή να γκρεμίσουν τόσο την πτυχωμένη καριέρα, όσο και την οικογενειακή σου χαρά και ηρεμία. Θέλει πολύ κατανόηση, πολύ καθαρό μυαλό! Θέλει στόχο και πάνω από όλα, θάρρος να κάνεις αυτό που λέει η κάρδια σου! Χωρίς να στενοχωρήσεις τους συνεργάτες σου ή την οικογένεια σου. Είναι σκληρό να λείπεις από την οικογένεια σου 15 μέρες για δουλειά… Όμως δεν μπορείς και να κάθεσαι σπίτι και να μην δουλεύεις. Δεν ξέρω αν κάποιος συνάδελφος έχει βρει την λύση να το κάνει αυτό, εγώ πάντως όχι!

-           Το άγχος του καλλιτέχνη κάθε βράδυ που φεύγει από σπίτι του να πάει να παίξει πιστεύεις είναι ισάξιο με το άγχος της κάθε συζύγου που μένει στο σπίτι και τον περιμένει να γυρίσει πίσω;

-           Και τα δυο είναι εξίσου το ίδιο! Τα έχω δοκιμάσει και το δυο και από τώρα σκέφτομαι όταν θα μεγαλώσουν τα παιδιά, που θα κάθομαι να περιμένω μέχρι να γυρίσουν! Παρόλο που φώναζα στους δικούς μου όταν το έκαναν…

-           Το αλκοόλ βοηθάει έναν καλλιτέχνη που παίζει κάθε μέρα; Χρειάστηκε ποτέ να πίνεις για να ανταπεξέλθεις πάνω στο πάλκο;

-           Το αλκοόλ ποτέ δεν βοηθού σε τίποτα, απλά σε απελευθερώνει πιστεύω. Ποτέ δεν χρειάστηκε να πίνω για να παίζω. Αγαπώ τόσο την μουσική, που πάντα έχω κέφι και όρεξη να παίζω. Πολλές φόρες όμως ναι, χρειάστηκε να πιω λίγο, όχι για να ανταπεξέλθω, αλλά για να αντιμετωπίσω κάποιον συνεργάτη, κάποιον πελάτη, κάποια κατάσταση γενικά...

-           Υπάρχουν καλλιτέχνες που θα ήθελες να έχεις συνεργαστεί και δεν τα κατάφερες; Αν ναι, γιατί;

-           Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί, όπως υπάρχουν και αρκετοί που είχα συνεργαστεί παλιότερα και θα ήθελα να ξανασυνεργαστω μαζί τους. Αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.... Και όμως αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και οι άνθρωποι, το λέει και το άσμα!

uqsisakis 16

-           Από αυτούς που συνεργάστηκες και βρέθηκες στο ίδιο πάλκο ποιον θαύμαζες και εξακολούθησες να θαυμάζεις και μετά την συνεργασία σας;

-           Εννοείται όλους, κάποιους λιγότερο, κάποιους περισσότερο, αλλά σίγουρα όλους. Είμαι βεβαία λίγο παραπάνω «Μπικακικος», χωρίς να σημαίνει ότι δεν εκτιμώ και δεν σέβομαι όλους μου τους συνεργάτες μου από την πρώτη μέρα που έπιασα όργανο...

-           Πιστεύεις ότι ένας ακροατής θαυμαστής σας θα έχει την ίδια άποψη για εσάς αν σας συναναστραφεί και τα ξημερώματα μετά το γλέντι;

- Νομίζω πως ναι! Εξάλλου όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι είμαι εντελώς αληθινός και πάνω και κάτω από το πάλκο. Είμαι όμως και άνθρωπος όπως όλοι μας, με τα λάθη μου, τα καλά μου, τα κακά μου, τις παραξενιές μου, τις αναποδιές μου κτλ! Αλλά τουλάχιστον προσπαθώ, αυτό μου αρκεί...

-           Έφτασε  ποτέ στιγμή στην έως τώρα καριέρα σου που είπες ως εδώ ήταν σταματάω;

- Αχχχχχ.....πολλές φόρες κουμπάρε μου, πολλές. Είμαι πολύ ευαίσθητο άτομο και με πιάνουν οι τρέλες μου που και που! Έχω σπάσει και το λαούτο μου μετά από γλέντι με μια κουβέντα που μου ειπώθηκε, αλλά... «περασμένα, ξεχασμένα» και προχωράμε...

-           Ποιοι λόγοι πιστεύεις θα σε έκαναν να σταματήσεις να παίζεις επαγγελματικά;

- Αφού επιβίωσα μέχρι τώρα, δεν νομίζω να μπορέσω ποτέ να σταματήσω να παίζω μουσική! Πιστεύω ότι θα πεθάνω αμέσως. Απλά είμαι σε σημείο της ζωής μου τώρα που όταν με χαλάει κάτι, απλά το αλλάζω και πάω παρακάτω...

uqsisakis 15

-           Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου πιστεύεις ότι θα ήταν εύκολο να πεις το αντίο στο πάλκο;

-           Όπως είπε και ο συνονόματος μας Γιάννης Φλωρινιώτης «με ένα μικρόφωνο στο χέρι θα πεθάνω».  Απλά εγώ θα έχω και λαούτο!

-           Σταματώντας λοιπόν κάποτε τι θα ήθελες να έχεις αφήσει πίσω σου και τι θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος από εσένα...

-           Σίγουρα κάποια τραγούδια που να παίζονται και να τραγούδιουνται ακόμα και όταν θα έχω φύγει από αυτόν τον κόσμο , αλλά πάνω απ`  όλα, να με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να περάσουν καλά! Για να γλεντήσουν, για να διασκεδάσουν, για να περάσουν ευχαρίστα την ώρα τους μαζί του και αυτός μαζί τους. Έχοντας ζήσει με παρά πολύ κόσμο  χάρες, πικρές, γέλια, κλάματα και οτιδήποτε μπορεί να βάλει το ανθρώπινο μυαλό, θέλω απλά να θυμόμαστε όλοι μας τις καλές και όμορφες στιγμές που έχουμε περάσει! Αυτό μου αρκεί...