ΑΡΘΡΑ

Ο χαΐνης Λόγιος κι ο Ιμπραήμ Αγριολίδης

Ο χαΐνης Λόγιος κι ο Ιμπραήμ Αγριολίδης

 

 

Καταφύγιο των κυνηγημένων και προστάτης κάθε καταφρονεμένου, ο Κουρμούλης, υπέθαλπτε τους χαΐνηδες που λίγο πολύ οι ενέργειές τους ήσαν απόλυτα σύμφωνες με το πιστεύω και την πολιτική που ακολουθούσε ο ίδιος στα κρυφά. Μια από τις περιπτώσεις εκείνες που υπέθαλπτε και συντόνιζε, που φρόντιζε την αποτελεσματικότητα και πήρε μέρος και στην εκτέλεσή της ακόμα, είναι αυτή του Λόγιου (Δημήτρη Βαρούχα) από το χωριό Αη-Θωμάς Μονοφατσίου.

 

Ο Λόγιος, ξεπάστρεψε πολλούς Οθωμανούς που διακρινόταν για την αιμοβορία, βαρβαρότητα και τυρανικότητά τους. Η πιο σημαντική και ριψοκίνδυνη από τις επιχειρήσεις του ήταν αυτή που επεχείρησε να σκοτώσει στο χωριό Αη-Γιάννης, μέσα στον πύργο-κονάκι του, τον ωμό, άγριο και τυραννικό αγά Ιμπραήμ Αγριολίδη, που καταδυνάστευε τη Μεσαρά.

Ο Αγριολίδης ακούγοντας την πλούσια δράση και τα κατορθώματά του, του μηνούσε, με πονηρό σκοπό βέβαια, πως πεθυμούσε να συναντηθούν. Ο Λόγιος ωστόσο που καιροφυλαχτούσε κι εκτιμούσε πως κατατρομαγμένος ο αγάς είχε λουφάξει και δεν επιχειρούσε να κινηθεί εναντίον του, του απαντούσε να μην στεναχωριέται, ούτε ν’ ανυπομονεί, γιατί θα κατέβει αυτός να τονε συναντήσει. Το θάρρος αυτό ενός ραγιά, όσο κι αν ήταν θράσος για τα προεπαναστατικά χρόνια, έκαναν τον αγά να φυλάγεται. Δεν έβγαινε απ’ τον πύργο του ενώ παράλληλα φρόντιζε να είναι ενισχυμένες οι φρουρές του.

Ο Λόγιος, ψύχραιμα, περίμενε την κατάλληλη στιγμή να τον πλησιάσει. Γι’ αυτό βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τους Κουρμούληδες.

 

Αρχές Μάρτη 1811, με ενθάρρυνση και προτροπή του Μιχ. Κουρμούλη, οργάνωσε επταμελή ομάδα «την πατούλια του» όπως λεγόταν. Μεταξύ τους ήταν, ο Καμπιτομαθιός απ’ την Αγία Βαρβάρα, ο Νικολουδομανόλης από το Πετροκεφάλι, ο γοργοπόδαρος Γ. Σερβιλής, ο ατρόμητος Γ. Μαυροζαχάρης απ’ τον Κουσέ κι ένα ακόμη παλικάρι από το χωριό Καμηλάρι. Κρυφά φιλοξενήθηκαν από τον Κουρμούλη στον Κουσέ όπου κατέστρωσαν το σχέδιό τους και με τη μεσολάβησή του, ήρθαν σ’ επαφή μ’ ένα μαύρο υπηρέτη του Αγριολίδη. Ντυμένοι στα τούρκικα παρουσιάστηκαν στον υπηρέτη πως ήταν αγάδες κι είχαν παλιούς λογαριασμούς, να ξεκαθαρίσουν με τον αγά του. Με πλούσιες υποσχέσεις αλλά και την απειλή θανάτου αν πρόδιδε, συνεννοήθηκαν και συμφώνησαν να τους ανοίξει νύχτα τις πόρτες του πύργου του. Από διαίσθηση ίσως, επέμενε ο Λόγιος πως δεν έπρεπε να θαρρευτούνε τον υπηρέτη «γιατ’ είχε μαύρη μούρη», όπως έλεγε. Οι αντιρρήσεις όμως ξεπεράστηκαν από τους συντρόφους του και όλοι μαζί ξεκίνησαν το επιχείρημα.

Ο αράπης όμως, Μερτζάνης στ’ όνομα, πρόδωσε την υπόθεση στ’ αφεντικό του. Ο Αγριολίδης του υπόδειξε στη συνέχεια τι να κάνει. Τη νύχτα, όταν κατά το σύνθημα, έξυσαν την πόρτα οι χαΐνηδες, άνοιξε ο υπηρέτης όπως είχαν συμφωνήσει. Ο Λόγιος προχώρησε, κι ενώ προπορευόμενος ετοίμαζε όταν ν’ ανέβει την εξωτερική σκάλα για τον οντά του αγά, αιφνιδιαστικέ. Η ομοβροντία δώδεκα οπλοφόρων ορτάκηδων του αγά, που περίμεναν κρυμμένοι στα σκοτεινά, τον τραυματίζει θανάσιμα. Το τραύμα, ψηλά στον μηρό, αρχίζει να αιμορραγεί. Δεν τα χάνει όμως. Σκοτώνει αμέσως τον προδότη υπηρέτη, σέρνεται έξω από τον πύργο-παγίδα και χάνεται στο σκοτάδι. Ξεψύχησε λίγο αργότερα, από ασταμάτητη αιμορραγία. Την επομένη βρέθηκε νεκρός, λίγο πιο πάνω, στη «φαλαντριανή κορφή» ακουμπισμένος σ’ ένα βράχο.

Για το βράδυ, της επιχείρησης αυτής - μεσάνυχτα 6 Μάρτη 1811.

Ο Ι.Δ. Μουρέλλος αναφέρει στην ιστορία του:

«Ο Λόγιος πήρε μαζί του δύο συντρόφους του και τον αδερφό του κουνιάδου του Ν. Κοσμαδάκη και τράβηξε για τον Αη Γιάννη. Μερικοί έλεγαν πως μαζί του εκείνο το βράδυ ήταν κι ο ίδιος ο Κουρμούλης κι άλλα διαλεκτά παλικάρια, μα δεν τους είχε δώσει την άδεια να τον ακλουθήξουν στον Πύργο. Μακρυά απ’ τον Πύργο αφήκε τους συντρόφους του και τους είπε να μην κινηθούνε μόνο να τον περιμένουν εκεί, κι αυτός επροχώρησε...»

Αφού η επιχείρηση απέτυχε οι σύντροφοι αποχώρησαν χωρίς ν’ αποκαλυφτεί κανείς τους.

(Από το βιβλίο του Γεωργίου Μιχ. Πατεράκη, Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ, ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΔΕΣ ΚΑΙ Ι ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ, σελ.91 -94)

 

 

Επίσης : http://www.e-mesara.gr/index.php/syllogoi-agios-thomas/260-dimitrios-logios

 

 

1926: Εγκαίνια της «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ» στις Μοίρες

1926: Εγκαίνια της «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ» στις Μοίρες

 

 

Του Δημήτρη Χ. Σάββα


          Θυμάστε αλήθεια τι γινόταν προηγούμενα χρόνια ενόψει εορτών; Δάνεια με τη σέσουλα από τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας μας και μάλιστα με το συργούλιο και το παρακαλετό. Τέτοιες μέρες λοιπόν, παραμονές των εορτών και χρήματα να μην είχε κάποιος έπαιρνε ένα εορτοδάνειο και ποιος τον έπιανε.
Θες ταξίδια στο εσωτερικό, στο εξωτερικό, σε βουνό, σε θάλασσα, ταξίδι κρουαζιέρας, προκειμένου να περάσει όσο το δυνατόν πιο ονειρεμένα αυτές τις άγιες ημέρες. Και ύστερα φυσικά ερχόταν η λυπητερή και όποιος άντεχε στην αποπληρωμή της.

Περισσότερα

«Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθω, τῇ 4 Μαρτίου 1851»

«Ἐγεννήθην ν Σκιάθω, τ 4 Μαρτίου 1851»

 

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – «Ο Άγιος των ελληνικών γραμμάτων».

 

Έγραψε ηθογραφικά διηγήματα και μυθιστορήματα, τα οποία κατέχουν περίοπτη θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία και έχουν αναγνωριστεί διεθνώς ως συγγραφικά αριστουργήματα.

Περισσότερα

Γρηγόρης Αυξεντίου (1928-1957) – Ο σταυραετός της Κύπρου…

Γρηγόρης Αυξεντίου (1928-1957) – Ο σταυραετός της Κύπρου…

 

 

«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν». Γρηγόρης Αυξεντίου.

Περισσότερα

Οι Απόκριες μέσω των... στίχων!!!

Τέτοιες μέρες... τέτοια λόγια!

 

Οι Απόκριες μέσω των... στίχων!!!

Του Δημήτρη Σάββα

Από τα παλιά χρόνια οι απόκριες σήμαιναν και σηματοδοτούσαν το τέλος των γιορταστικών εκδηλώσεων γιατί άρχιζε η μεγάλη Σαρακοστή και φυσικά η νηστεία και η προσευχή για το Πάσχα.

Περισσότερα

1η Μάρτη 1952 – «Δις εις θάνατον» ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο…

1η Μάρτη 1952 – «Δις εις θάνατον»

ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο…

 

 

Στις 1η Μάρτη του 1952 ο Νίκος Μπελογιάννης καταδικάζεται από το τακτικό στρατοδικείο μαζί με άλλους επτά συντρόφους του σε θάνατο.

Περισσότερα

ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΣΣΑΡΑ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ

ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΣΣΑΡΑ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ

 

 

του Ζαχ. Καψαλάκη

            Σημαντικές είναι οι πληροφορίες που μας δίνει ο Ν. Σταυράκης στο έργο του «Στατιστική του πληθυσμού της Κρήτης» (Αθήνησι 1890) και που αφορούν την Κρήτη το 1881.

            Το νησί μας τότε είχε 276.208 κατοίκους, θρησκευτικά κατανεμημένοι ως εξής:

Περισσότερα

Λαογραφικά και άλλα…

Λαογραφικά και άλλα…

Ο μήνας Μάρτης στην λαογραφία,

στην ιατρική, στην ιστορία, στην ποίηση…

του Δημήτρη Χ. Σάββα

Θυμάμαι, όταν πηγαίναμε στο Δημοτικό σχολείο, λιγότερο εμείς τ’ αγόρια και περισσότερο τα κορίτσια, φορούσαμε τον «Μάρτη». Ο «Μάρτης» ήταν ένα βροχιολάκι, δακτυλίδι ή περιλαίμιο, που οι μητέρες μας το έφτιαχναν με δίχρωμη κλειστή, κυρίως λευκή και κόκκινη και την πρώτη του Μάρτη το φορούσαμε όλο το μήνα για να μη μας «μαυρίσει ή μας κάψει σ ήλιος».

Ήταν ένα από τα έθιμα αυτού του μήνα και αυτό φυσικά έχει μια λογική εξήγηση. Από πείρα τόσων και τόσων χρόνων, γνωρίζουμε το πόσο ευεργετικές είναι οι επιδράσεις της ηλιακής ακτινοβολίας στη σωματική, αλλά και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού και γενικά του ανθρώπου, αλλά παράλληλο ξέρουμε και τις αρνητικές και βλαπτικές επιδράσεις τους σε ορισμένες εποχές του χρόνου.

Περισσότερα

Ο στρατηγός Γεώργος Κατεχάκης

Ο στρατηγός Γεώργος Κατεχάκης


Του Δημ. Σάββα

Ο δυνατός, ο κραταιός, ο αλύγιστος, ο μέχρι της χθες λογιζόμενος χαλύβδινος και ακατάβλητος δεν υπάρχει πια! Ο βράχος της ηθικής, ο βράχος της στρατιωτικής αρετής, έπεσε, συνετρίβη!
Με τα παραπάνω λόγια προσπαθεί να αποχαιρετήσει τον σεβαστό του φίλο, το στρατηγό Γεώργιο Κατεχάκη, ο διευθυντής της τότε καθημερινής πολιτικής και ειδησεογραφικής εφημερίδας του Ηρακλείου “Ανόρθρωσις” Ανδρέας Ζωγράφος, την 24 Απριλίου 1939. Αποσπάσματα αυτού του υποδειγματικού του λόγου σας μεταφέρω.
3Ο δι όλους Στρατηγός, και δια τους ζώντας και δια τους επιγιγνομένους ενσαρκώσας το πνεύμα το αξιωματικόν και ολοκληρώσας την υπεροχότητα του στρατηγικου εγώ, ο κατ’εξαίρεσιν αναγνωριζόμενος υφ’ όλων των στρωμάτων και όλων των τάξεων ως Στρατηγός και εις κάθε Ελληνικήν γωνίαν εννοουμενος με μόνον τον τίτλο του Στρατηγού Γεώργιος Κατεχάκης, υπέκυψε εις το μοιραίον. Το αέτειον βλέμμα με τας αστραπάς και τας εκτυφλωτικάς λάμψεις της αντρειωμένης ψυχής, που εις τόσους ενέπνευσε την εθνικήν υπερηφάνειαν και εις τόσους μετέδωκε την λαμπρότητα της Ελληνικής πειθαρχίας και της πίστεως, το βλέμμα το επιβάλλον, το κυρίαρχον, το συγκλονίζον και εμπνέον, έσβυσεν. Ο παλμός της ψυχής με τα γρανιτώδη τειχώματα ακινητεί.
Βάσκανος μοίρα, φθονήσασα τον τόπον αυτόν που τόσον ετίμα, που τόσον ηγάπα, που τόσον επαξίως εξεπροσώπει εις κάθε βήμα Ελληνικόν, ενήδρευσε με άτεγκτον υπουλότητα και του εθέρισε την ζωήν.

Ο θλιβερός χρησμός της Πυθίας των εγκοσμίων του έφερε από πολύ μακράν μίαν αποφράδα ημέραν, το μήνυμα του θανάτου.

Και έκτοτε αι ώραι μας διέρρεον εν αγωνία.

Περισσότερα