ΑΡΘΡΑ

Μαρίνος Αντύπας (1872-1907)

Μαρίνος Αντύπας  (1872-1907)

Τα όρια του θρύλου αγγίζει η σύντομη ζωή του Μαρίνου Αντύπα , του μεγάλου οραματιστή και αγωνιστή του αγροτικού ζητήματος που έπεσε θύμα των δολοφονικών σχεδίων των μεγαλοτσιφλικάδων της Θεσσαλίας, την ώρα που προσπαθούσε να αφυπνίσει τους εξαθλιωμένους κολίγους, μόλις πριν από έναν αιώνα, το 1907.

Ο Μαρής, όπως τον φώναζαν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στα Φερεντινάτα της Πυλάρου, στην Κεφαλονιά, όπου πρωτοείδε το φως της ζωής το 1872, είχε αρκετή τρέλα ώστε να βαφτίσει στην αυγή του 20ου αιώνα δύο κοριτσάκια με τα ονόματα Επανάσταση και Αναρχία.

Αλλά και στη σύντομη ζωή του αυτές τις δύο αξίες πρέσβευε: την Επανάσταση και την Αναρχία, με την έννοια της αταξικής κοινωνίας. Η ζωή του ολόκληρη εξάλλου ήταν ένας αγώνας κατά της καταπίεσης και υπέρ της ελευθερίας, εθνικής και κοινωνικής, η οποία σημαδεύτηκε από τους αγώνες του και τις ιδέες του στις οποίες έμεινε πιστός μέχρι το βίαιο τέλος της ζωής του.

Δεν τον πτόησαν ούτε μία στιγμή οι διώξεις, οι φυλακίσεις και οι απειλές. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια που είχε απευθύνει στους εξαθλιωμένους Θεσσαλούς κολίγους, καθώς διέτρεχε τον κάμπο απ’ άκρη σ’ άκρη, και με φλογερούς λόγους τους προέτρεπε να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματα τους πάνω στη γη που οι ίδιοι καλλιεργούσαν: «Εμένα θα με σκοτώσουν, μα όπου κι αν με βρει το κακό να ‘ρθείτε να με πάρετε, θέλω και νεκρός να είμαι ανάμεσά σας».

Ο Μαρίνος Αντύπας ούτε αγρότης ήταν ούτε πολύ περισσότερο γαιοκτήμονας. Πρωτότοκος γιος του μαραγκού και ξυλογλύπτη Σπύρου Αντύπα, τελείωσε με χίλιες στερήσεις το γυμνάσιο στην Κεφαλονιά και έφτασε στην Αθήνα με το όνειρο να γίνει δικηγόρος. Αλλά δεν έμελλε ποτέ να πάρει το πτυχίο της Νομικής. Αντίθετα έρχεται σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους που εμπνέονται από τον Σταύρο Καλλέργη, μυείται στις σοσιαλιστικές ιδέες και ενεργοποιείται στον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο.

Το 1897 μαζί με άλλους συμφοιτητές του κατεβαίνει στην Κρήτη και πολεμά ως εθελοντής στην Κρητική Επανάσταση εναντίον των Τούρκων. Ο τραυματισμός του στο στήθος σε μια μάχη τον αναγκάζει να επιστρέψει στην Αθήνα.

Απογοητευμένος αλλά και οργισμένος τόσο από την έκβαση της Κρητικής Επανάστασης όσο και από την άδοξη κατάληξη του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897 μετατρέπεται σε δριμύ κατήγορο του Παλατιού, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο για τα εθνικά δεινά.

Η ενεργός συμμετοχή του στο λαϊκό συλλαλητήριο στην πλατεία Ομονοίας στις 14 Σεπτεμβρίου 1897, όπου ομιλία του στηλιτεύει με σφοδρότητα τη στάση του Παλατιού προκαλεί τη σύλληψη του και την προσαγωγή του σε δίκη. Στις 8 Ιανουαρίου 1898 καταδικάζεται σ’ ένα χρόνο φυλάκιση στις φυλακές της Αίγινας ενώ χαρακτηρίζεται ως «επικίνδυνος».

Οι συνθήκες κράτησης του χαρακτηρίζονται ως εξαιρετικά σκληρές. Οι εντολές του Υπουργείου Δικαιοσύνης δεν αφήνουν περιθώρια παρεξήγησης για τον «επικίνδυνο» Αντύπα: Σύμφωνα με την υπ’ αριθμόν 4176 διαταγή πρέπει να τεθεί σε απομόνωση και να μην έρχεται σε επαφή με κανέναν. Αν δε συμμορφωθεί επιβάλλεται να τον δέσουν μέσα στο κελί του και να τον θέσουν “υπό άναλον δίαιτα”.

Μετά την αποφυλάκισή του εγκαταλείπει οριστικά τις σπουδές του και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Στη Κεφαλονιά εκδίδει την εφημερίδα “Ανάσταση”, με σκοπό τη διάδοση των σοσιαλιστικών του ιδεών. Το πρώτο φύλλο της «Ανάστασης» κυκλοφορεί στις 29 Ιουλίου του 1900, αλλά για μία ακόμη φορά οι ιδέες του Αντύπα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την καθεστηκυία τάξη και ξεκινά νέος γύρος διώξεων με αποτέλεσμα να ανασταλεί η έκδοση μέχρι και τις 3 Ιουλίου 1904 οπότε επανεκδίδεται απρόσκοπτα έως τις 27 Απριλίου 1907, μόλις λίγες ημέρες μετά το βίαιο θάνατο του.

Το 1906 φτάνει στη Θεσσαλία, να εργαστεί ως επιστάτης στα τσιφλίκια του θείου του Γεώργιου Σκιαδαρέση, ενός πλούσιου γεωπόνου ομογενή από τη Ρουμανία, τον οποίο ο ίδιος είχε πείσει σ’ ένα ταξίδι του στο Βουκουρέστι το 1903 να αγοράσει κτήματα στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο Αντύπας ωστόσο δε θα μπορούσε να μοιάζει λιγότερο με την τυπική εικόνα που έχουμε για έναν επιστάτη τσιφλικιών. Ξεκινά αμέσως να δείχνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την άθλια ζωή των κολίγων, η οποία καθόλου δεν είχε βελτιωθεί με την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα, για να μην πούμε ότι είχε επιδεινωθεί.

Με το θείο του ως σύμμαχο βάζει μπουρλότο στο θεσσαλικό κάμπο: παραχωρεί στους κολίγους εκτάσεις για βοσκοτόπια, για να χτίσουν σπίτια στη θέση των καλυβιών που μένουν μέχρι τότε, τους παραχωρεί το δικαίωμα να κρατούν το 75% της παραγωγής αντί για το 25% που ίσχυε μέχρι τότε, εφαρμόζει τις αργίες, όπως αυτή της Κυριακής πριν ακόμη καθιερωθεί από το κράτος, κάτι που θα γινόταν το 1910, χτίζει σχολεία για τα παιδιά τους, τους οργανώνει σε αγροτικούς συνδέσμους. Παράλληλα αλωνίζει ολόκληρο το θεσσαλικό κάμπο μιλώντας στους αγρότες για τα δικαιώματα τους στη γη που οι ίδιοι καλλιεργούν και τους κινητοποιεί να απαιτήσουν δυναμικά τη διανομή της γης, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο στο Λασποχώρι αρχές του 1907.

Όλα αυτά ήταν πάρα πολλά για να μπορέσουν να τα χωνέψουν οι μεγαλοτσιφλικάδες που είδαν ξαφνικά την εξουσία τους πάνω στη γη τους αλλά και στις ζωές των κολίγων τους να αμφισβητείται. Οι πρώτες προσπάθειες να αναχαιτίσουν τον οραματιστή Μαρίνο Αντύπα, μέσω συστάσεων από τη Νομαρχία και τη Χωροφυλακή, πέφτουν στο κενό.

Σαν έτοιμος από καιρό ο Αντύπας συνέχιζε τόσο τη δράση του όσο και το μονοπάτι που θα οδηγούσε στο σίγουρο θάνατο του. Οι μεγαλοτσιφλικάδες οπλίζουν τότε το χέρι –και ζεσταίνουν με μόλις 12 χιλιάδες δραχμές την τσέπη- του Ιωάννη Κυριακού, ο οποίος ήταν επιστάτης στα τσιφλίκια του Αριστείδη Μεταξά, συνεταίρου του Γ.Σκιαδαρέση. Η συνωμοσία στήνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί ως αυτοάμυνα ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Η μοιραία νύχτα ήταν εκείνη της 8ης Μαρτίου του 1907. Ο μόλις 35 ετών Μαρίνος Αντύπας δολοφονείται άνανδρα από τον Κυριακού, όταν δέχεται μια σφαίρα από δίκαννο «εκ των όπισθεν και εις την οσφυακήν χώραν» και εκπνέει στην αγκαλιά του ξαδέλφου του Παναγιώτη Σκιαδαρέση. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία".

Οι Αρχές ωστόσο δεν είχαν καμία πρόθεση να αποδώσουν δικαιοσύνη αλλά το αντίθετο, αφού καλύπτουν πλήρως το δολοφόνο. Ο αστυνόμος στο τηλεγράφημα του προς το Υπουργείο Εσωτερικών αναφέρει: «Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου». Στη δίκη που ακολουθεί ο Κυριακού αθωώνεται πανηγυρικά.

Εντύπωση προκαλεί και το δημοσίευμα της 10ης Μαρτίου 1907 της προσκείμενης στην Κυβέρνηση και στο Παλάτι εφημερίδα ΕΣΤΊΑΣ, που αναφέρεται στο θάνατο του Αντύπα: «Η είδηση περί του φόνου του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις το κτήμα Σκιαδαρέση εν Θεσσαλία προξένησεν εντύπωσιν εν Αθήναις, όπου ανεξαρτήτως των σοσιαλιστικών ιδεών του, ο Αντύπας απήλαυε συμπαθειών. Ο ατυχής δικηγόρος πίπτει θύμα ατυχώς αυτών των αρχών του, τας οποίας από έτους και πλέον εφήρμοζεν εις το μέγα κτήμα του θείου του το οποίον διηύθυνε. Τούτο αποδεικνύει, ότι ο σοσιαλισμός εν Ελλάδι μόνο εις ιδέας πρέπει να υπάρχη, και να τηρήται απόστασις από της εφαρμογής των αρχών του». Με λίγα λόγια «Ας πρόσεχε κι αυτός κι όποιος τολμήσει να τον μιμηθεί»…!

Παρά τον πρόωρο θάνατο του ωστόσο, μέσα σε δύο μόλις χρόνια, ο Μαρίνος Αντύπας πρόλαβε να σπείρει στον εύφορο κάμπο της Θεσσαλίας το σπόρο της επανάστασης αφυπνίζοντας τους εξαθλιωμένους επί αιώνες κολίγους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματα τους πάνω στη γη που οι ίδιοι καλλιεργούσαν.

Με το θάνατο του θα γίνει ο πρώτος μάρτυρας του αγροτικού ξεσηκωμού και ο πρώτος ουσιαστικά νεκρός της μεγάλης εξέγερσης του Κιλελέρ, που θα ξεσπάσει στην επέτειο των τριών χρόνων από το βίαιο και άδικο χαμό του, στις 6 Μαρτίου 1910.

Ο Μαρίνος Αντύπας θάφτηκε στο μέρος που αγωνίστηκε. Ο τάφος του βρίσκεται στο χωριό Ομόλιο, εκεί όπου σήμερα είναι τοποθετημένη η προτομή του, στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου.

Τα κείμενα του είναι ελάχιστα αλλά υπάρχει ένα παράθεμα, η αρχή από το τελευταίο του άρθρο, με τίτλο "ΤΙ ΕΙΜΑΙ", που μας αποκαλύπτει το "πιστεύω" αυτού του μεγάλου αγωνιστή:

"Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλο μου πιστώς και υπερηφάνως. Πιστεύω ως Παντοκράτορα, ποιητή ορατών τε και αοράτων, την εργασίαν, και ως ομοούσιον και αχώριστον τριάδα της ευτυχίας και της ειρήνης, την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αδελφότητα".

Πηγή: kefaloniainfo.com

 

Ελένη Σκούρα: Η πρώτη γυναίκα βουλευτής!

 

 

Ελένη Σκούρα: Η πρώτη γυναίκα βουλευτής!

 

Στις 28 Μαΐου 1952 η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο 2159, ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες και κατοχύρωνε το δικαίωμα στις γυναίκες όχι μόνο να εκλέγονται, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Παρόλα αυτά, οι Ελληνίδες δεν μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές του Νοέμβρη που ακολούθησαν, αφού δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, σε επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής η Ελένη Σκούρα, του Ελληνικού Συναγερμού.

Η Ελένη Σκούρα γεννήθηκε το 1896 στο Βόλο όπου και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές και 1915 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φωνητική μουσική, έλαβε το πτυχίο της Νομικής, δικηγορώντας με τον σύζυγό της δικηγόρο Δημήτριο Σκούρα και στις 18 Ιανουαρίου 1953 εξελέγη βουλευτής στο Νομό Θεσσαλονίκης με το κόμμα του "Ελληνικού Συναγερμού".

Η ελληνική Βουλή απέκτησε την πρώτη βουλευτίνα της. Κατά την πρώτη εμφάνισή της σε συνεδρία, ο Πρόεδρος της Βουλής την προσφώνησε «κυρία βουλευτής» με συνέπεια να προκληθεί ειδική συζήτηση για την καθιέρωση του «σωστού» όρου για τις γυναίκες-μέλη του Κοινοβουλίου, που προβλεπόταν να αυξηθούν.

Στην πρώτη δήλωση μετά την εκλογή της, η Ελένη Σκούρα αφού ανέδειξε την κομματική νίκη, επισήμανε τη θέση της ως γυναίκας. Δήλωσε: «Είμαι βαθύτατα συγκεκινημένη από την νίκην, που επετεύχθη ύστερα από ένα σκληρόν αγώνα. Η σκέψις μου στρέφεται με μεγάλην ευγνωμοσύνην προς τον στρατάρχην Παπάγον και τους συνεργάτας του. Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης».

Η Ελένη Σκούρα είχε αναπτύξει πλούσια κοινωφελή και πατριωτική δράση ιδιαίτερα κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και στη γερμανική κατοχή ως Πρόεδρος της "Στέγης της Φαλαγγίτισσας" και επίσης της "Φανέλας του Στρατιώτη". Το Καλοκαίρι του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε μαζί με τον σύζυγό της και τον αδελφό της Απόστολο Παπαχρήστου. Η Ελένη Σκούρα τιμήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο με το στρατιωτικό μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων καθώς και με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος Ευποιίας.  

Παρέμεινε βουλευτής έως το 1956 και ανέπτυξε κοινοβουλευτική δράση στους τομείς των κοινωνικών και γυναικείων θεμάτων.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Πολιτεία της είχε υποσχεθεί τιμητική σύνταξη, που ποτέ όμως δεν της δόθηκε με αποτέλεσμα να αναγκαστεί στα τελευταία χρόνια της ζωή να πουλήσει τα παράσημα και τα μετάλλιά της για να εισαχθεί στο Χαρίσειο Γηροκομείο της Θεσσαλονίκης.

Πέθανε σε βαθύ γήρας, στις 4 Φεβρουαρίου 1991, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος Βόλου τίμησε την πρώτη γυναίκα βουλευτή της Ελλάδας, στήνοντας την προτομή της στον εξωτερικό χώρο του Δημαρχείου το 2007.

 

 

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

 

 

Στις 8 Μαρτίου του 1857, οι εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε πορεία διαμαρτυρίας, απαιτώντας ίσα εργασιακά δικαιώματα με τους άνδρες. Πιο συγκεκριμένα, ζητούσαν τη μείωση του ωαρίου από 16 ώρες σε 10, όπως ήδη ίσχυε για τους άνδρες τα τελευταία 17 χρόνια, ίσα μεροκάματα, καθώς και αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες που δεν έθεταν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα. Ο αγώνας τους τερματίστηκε έπειτα από βίαιη επίθεση της αστυνομίας.


         Κάποιες δεκαετίες μετά, το 1910, η Κλάρα Τσέτκιν, αγωνίστρια στο πλευρό του εργατικού γυναικείου κινήματος, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η του Μαρτίου ως η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, σαν ένα μέσο έκφρασης του δεσμού αγάπης και αλληλεγγύης που ενώνει τις γυναίκες όλου του κόσμου και εμπνέει τον συνεχόμενο αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Έθεσε, μάλιστα, ως προτεραιότητα τη διεκδίκηση του δικαιώματος της ψήφου των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Το 1977, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της γενικής του συνέλευσης, καθιέρωσε την ημέρα αυτή ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

 

Σήμερα, τουλάχιστον στις αναπτυγμένες χώρες, καθώς και σε ό,τι συνηθίζουμε να αποκαλούμε δυτικό πολιτισμό, οι γυναίκες έχουν κατακτήσει τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες. Για αυτόν τον λόγο, η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας δεν έχει χαρακτήρα αγώνα και διεκδίκησης, αλλά αποτελεί μια ευκαιρία για τους άνδρες να δείξουν την εκτίμηση και την αγάπη τους στις γυναίκες της ζωής τους και για τις γυναίκες να γιορτάσουν και να διασκεδάσουν.

 

Έχουν όμως οι γυναίκες αυτού του κόσμου κατακτήσει και περιφρουρήσει τα ανθρώπινα δικαιώματά τους; Η απάντηση είναι, βέβαια, όχι. Εδώ μάλιστα δεν αναφερόμαστε μόνο στα εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα. Μεγάλος αριθμός γυναικών είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Πολλές γυναίκες δεν μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιες για τη σεξουαλική τους ζωή ακόμα και για την ίδια τη μητρότητα, η οποία είναι αρχετυπικά συνυφασμένη με τη γυναικεία φύση. Το σεξ τους επιβάλλεται, ο γάμος τούς επιβάλλεται, η εγκυμοσύνη, η έκτρωση, η στείρωση, η κλειτοριδεκτομή, όλα τους επιβάλλονται.

 

Δεν μπορούν να αποφασίσουν για το δικό τους σώμα, με αποτέλεσμα να μην ορίζουν τις βασικές παραμέτρους της ζωής τους και να χάνουν την παραμικρή δύναμη να σηκώσουν το κεφάλι. Δεν ξέρουν τον τρόπο να πουν «όχι» στους δυνάστες τους. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει επιλογή.

 

Και στις αναπτυγμένες χώρες όμως, πολλές φορές οι γυναίκες δεν μπορούν να πουν «όχι». Η κατάκτηση των ίσων δικαιωμάτων έφερε νέες ευθύνες στη γυναίκα, η οποία ωστόσο συνέχισε να διατηρεί και τις παλαιότερες. Δεν είναι μόνο σύζυγος, σύντροφος, νοικοκυρά και μητέρα. Είναι εργαζόμενη, καριερίστα, έχει ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα, συμμετέχει σε κοινωνικά δίκτυα, καθώς και σε διάφορες δραστηριότητες που μοιάζουν απαραίτητες κατά καιρούς. Το αποτέλεσμα είναι οι γυναίκες να έρχονται αντιμέτωπες με μια πληθώρα ρόλων και απαιτήσεων, που συχνά τις αποσυντονίζουν, τις εξαντλούν κι έχουν επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υγεία.

 

Όσο αδηφάγες όμως κι αν μοιάζουν οι κοινωνικές απαιτήσεις, οι γυναίκες μπορούν να βάλουν τις προτεραιότητές τους και να πουν όχι στις υποχρεώσεις που δεν μπορούν να αναλάβουν. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίσουν τις ουσιαστικές τους ανάγκες και τις επιθυμίες που πηγάζουν από την ψυχή τους και όχι από τις κοινωνικές επιταγές. Το μότο, μάλιστα ενός, φεστιβάλ για τη γυναίκα που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα προτρέπει τις γυναίκες να ζήσουν σύμφωνα με την ψυχή τους και όχι παρασυρόμενες από έναν ρόλο.

 

Ο αγώνας, λοιπόν, συνεχίζεται και παίρνει σάρκα και οστά σε όποια γωνιά αυτού του κόσμου ζουν γυναίκες.

 

Το άρθρο υπογράφει η Αλεξάνδρα Γυφτοπούλου
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, επιστημονική συνεργάτης του Ανδρολογικού
Ινστιτούτου Αθηνών


www.andrologia.gr

Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα

Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα

 

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1948 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές... από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν.

Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.

Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.

Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.

Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.

Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότωφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.

Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

Το διάγγελμα του Βασιλέως των Ελλήνων Παύλου στις 7 Μαρτίου 1948 προς τον λαό της Δωδεκανήσου στην Πλατεία Διοικητηρίου στη Ρόδο.

"Κατά την χαρμόσυνον αυτήν στιγμήν φέρω εις τους Έλληνας της Δωδεκανήσου τον αδελφικόν χαιρετισμόν του Ελληνικού Λαού.
Η σημερινή αγία ημέρα, κατά την οποίαν ικανοποιείται ο ζωηρότερος παλμός της Ελλάδος, είναι η ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής μου. Ευχαριστώ τον Θεόν διότι έλαχεν εις εμέ η τιμή να περιβάλω με την ενεργόν στοργήν μου την Δωδεκάνησον και να ίδω κυματίζουσαν την Κυανόλευκον εις τον Ελληνικόν ουρανόν της.
Η σημερινή ημέρα επληρώθη με πολύ αίμα και πολλά δάκρυα, αλλά μόνον με αίμα και δάκρυα γράφονται ιστορίαι, όπως η Ελληνική.

Η Δωδεκάνησος υπήρξεν εις των λαμπροτέρων αστέρων εις τον ουρανόν του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Υπήρξεν πάντοτε ένδοξον προπύργιον των αγώνων της Φυλής και μήτηρ υπερηφάνων και ανδρείων τέκνων.
Υπήρξε πάντοτε πηγή ακτινοβολίας Ελληνικού πνεύματος. Η Δωδεκάνησος δεν είναι μόνον Ελληνική, είναι Ελλάς.

Είμαι ευτυχής και συγκεκινημένος. Αισθάνομαι να πτερυγίζουν χαρμοσύνως γύρω μας αι ψυχαί των νεκρών αδελφών μας του τελευταίου ενδόξου πολέμου και η σκέψις μου την στιγμήν αυτήν στρέφεται προς τον Μέγαν Απόντα, τον αείμνηστον αδελφόν μου Βασιλέα Γεώργιον, τον νικητήν του Πολέμου της Αλβανίας.

Εν ονόματι της ικανοποιήσεως των ιερωτέρων ανθρωπίνων δικααιωμάτων,
Εν ονόματι της ενδόξου Ελληνικής Ιστορίας,
Ενώπιον της αιωνίας Ελλάδος και ενώπιον του Παντοδυνάμου Θεού
Κυρώνω την προσάρτησιν της Δωδεκανήσου εις την μητέρα Πατρίδα"

 

Πηγή: gr.news.yahoo

«Να μην γεωργήσουμε το θάνατο… Κρήτες αντισταθείτε!»

«Να μην γεωργήσουμε το θάνατο… Κρήτες αντισταθείτε!»

 

 

του Μητροπολίτου Κισσάμου και Σελίνου κ. κ. Αμφιλόχιου

 

 

Πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας για την αποφυγή καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας ανοικτά της Κρήτης. Ενώ η Πολιτεία διαβεβαίωνε ότι «η καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας  θα γινόταν στην Καλαβρία, πολύ μακριά από την Μεσόγειο, ίσως δε και… κάπου στη Γερμανία!», τελικά φαίνεται ότι ετοιμάζονται να τα οδηγήσουν «ανοικτά της Κρήτης», σύμφωνα με αδιάψευστα δημοσιεύματα του ηλεκτρονικού και έντυπου Τύπου. Ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) δηλώνει ότι έχουν ήδη φορτωθεί χημικά όπλα σε νορβηγικό πλοίο στο λιμάνι της Λαττάκειας στη Συρία για να καταστραφούν στη Μεσόγειο. 

 

Στο λιμάνι της Λεμεσού, στην Κύπρο έχει ήδη καταπλέει  πλοίο του Αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, το “Cape Ray”, προκειμένου πάνω του να μεταφορτωθούν τα χημικά των δύο πλοίων που ήδη ελλιμενίζονται εκεί (το “Ark Futura” της Δανίας και το νορβηγικό “ΤΑΙΚΟ”), καθώς και  τρίτου πλοίου που έχει αναχωρήσει από τη Λαττάκεια της Συρίας. Το ειδικά διασκευασμένο για την υδρόλυση εν πλω (για πρώτη φορά) Αμερικανικό πλοίο μονού κύτους, 36 ετών, αφού μοντάρει επιτόπου τις μονάδες υδρόλυσης, θα φορτώσει αρχικά κοντά στους 1.200 τόνους χημικών, διαβαθμισμένων σε τρεις κατηγορίες, για να τα μεταφέρει νότια της Κρήτης, σε διεθνή ύδατα, και να αρχίσει σταδιακά τη διαδικασία εξουδετέρωσης, ξεκινώντας από τα πιο βαριά σε διαβάθμιση χημικά.                                

Πόσο επικίνδυνο είναι το εγχείρημα; Ιδού τι δηλώνει ο καθηγητής Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων Βαγγέλης Πισσίας: «… Κύπρος, Ελλάδα και οι άλλες όμορες στη Μεσόγειο χώρες δε θα έπρεπε καν να δεχτούν τον ελλιμενισμό των φορτίων στα πλοία με τα χημικά της Συρίας, πόσω μάλλον την εξουδετέρωση με τη μέθοδο της υδρόλυσης που γίνεται για πρώτη φορά εν πλω. Ως καθηγητής Υδάτινων Πόρων σάς διαβεβαιώνω ότι η μέθοδος αυτή εν πλω δεν παρέχει καμία εγγύηση για απολύτως ασφαλή αποτελέσματα. Η περιοχή μας και ιδίως νότια της Κρήτης μετατρέπεται επίσημα, με αδιαφανείς και μυστικές διαδικασίες, σε σκουπιδότοπο χημικών.

Για την ακρίβεια, η θάλασσα μεταξύ του Νότου της Κρήτης και του κόλπου της Σύρτης στη Λιβύη. Αν η μέθοδος ήταν ακίνδυνη και ασφαλής εν πλω, γιατί άλλες χώρες με προηγμένη τεχνολογία στο θέμα της εξουδετέρωσης των χημικών δε δέχτηκαν να γίνει στα δικά τους χωρικά ύδατα, αλλά το απέφυγαν όπως “ο διάολος το λιβάνι;”. Λόγω του κινδύνου από ατύχημα ή από καιρικές συνθήκες επέλεξαν στη μέση της κλειστής θάλασσας της Μεσογείου, νότια της Κρήτης, να κάνουν ένα “έγκλημα” συμβολικά και πρακτικά, παίζοντας με πιθανότητες υψηλού ρίσκου, το κόστος του οποίου όμως, αν δεν τους βγει, θα το πληρώσουν πρώτα η Κρήτη και η Λιβύη, με συνέπειες περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές. Ακόμη και το αμερικανικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού δεν παύει, παρά τις μετασκευές του, να είναι 36 ετών, μονού κύτους, όπως το περίφημο “Prestige” που βούλιαξε. Τέτοια πλοία στις μέρες μας ζήτημα είναι αν μεταφέρουν κάρβουνο. Αν έχουμε αλλαγή καιρού και δυσμενή φαινόμενα, για παράδειγμα, έχουν ενημερώσει πού θα ελλιμενιστούν με τόνους χημικών επάνω τους;

        Στην Κρήτη; στη Λιβύη; Και τι μέτρα και τι σχεδιασμό έχουν οι δικές μας Αρχές σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Για να καταλάβετε τι εννοώ…. Σε ένα εργοστάσιο αφαλάτωσης, τα κατάλοιπά του αν δεν πάνε βαθιά στη θάλασσα, έχει παρατηρηθεί ότι σε μια ζώνη 2-3 χιλιομέτρων αφήνουν τοξικότητα εντός θαλάσσης, και μιλάμε για νερό. Φανταστείτε χωρίς έλεγχο τι έχει να γίνει σε περίπτωση τόσων ισχυρών χημικών όπλων μαζικής εξόντωσης πληθυσμών, αν κάτι πάει στραβά στην απενεργοποίησή τους….»

           Ενώπιον της τραγικής αυτής πραγματικότητας η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, ευαισθητοποιημένη και επαγρυπνούσα, σε πρόσφατο Ανακοινωθέν Της: «…διαμαρτύρεται έντονα για την έλλειψη υπεύθυνης ενημέρωσης όλων των πολιτών της Χώρας μας, κυρίως δε των κατοίκων της Κρήτης, για το εν λόγω μεγάλο και σοβαρό θέμα, και εκφράζει την έντονη αντίθεση Της για το θλιβερό γεγονός αυτό. Η Εκκλησία Κρήτης καλεί κάθε Αρμόδιο και κάθε άλλο Υπεύθυνο, αλλά και όλους τους πολίτες της όμορφης Χώρας μας, ιδιαιτέρως δε τους κατοίκους της Κρήτης, να δείξουμε την ευαισθησία που απαιτείται στην περίσταση και να αναλογισθούμε όλοι το χρέος και την ευθύνη μας για την προστασία και τη διαφύλαξη του θαλασσίου και λοιπού φυσικού περιβάλλοντος, ως εντολής του Θεού προς τον άνθρωπο», καταλήγει το Ανακοινωθέν.

      Διερωτώμαι και σκέφτομαι: Ευρισκόμενοι ενώπιον τέτοιων καταστάσεων με απρόβλεπτες και πιθανές τραγικές - ανυπολόγιστες συνέπειες όχι μόνον για την χλωρίδα και την πανίδα της Μεγαλονήσου, τις θάλασσες και τα βουνά της, τον τουρισμό και την αλιεία της, αλλά ενέργειες που απειλούν αυτή καθ΄ εαυτή την ζωή ακόμα και των ανθρώπων του Νησιού, αρκούν τα ευχολόγια και οι παραινέσεις; Δεν πρέπει να υψώσομε την φωνή και το ανάστημα μας και να αντισταθούμε στην, πιθανή, φυσική μας αυτή εξόντωση; Ξεχάσαμε άραγε πως κατοικούμε σε τόπο ποτισμένο και βαμμένο με το αίμα των ηρωικών προγόνων μας; Ξεχάσαμε πως παρά τους, ανά τους αιώνες, κατακτητές που πέρασαν από τον τόπο μας, το πνεύμα και η ψυχή της Κρήτης έμειναν αδούλωτα και απροσκύνητα; Αν αληθεύει πως η Ελλάδα στέκεται στο μετέωρο βήμα του πελαργού μέσα στην βροχή, απογυμνωμένη και δίχως ομπρέλα να παρακαλεί για τις δόσεις της, λες και τα πολυεθνικά παιχνίδια των τοκογλυφικών οίκων να μην θέλουν μέσα στην Ιστορία τον Ιστορικό αυτό Λαό των Ρωμιών, εμείς οι Κρήτες πως θα αντιδράσομε στην απειλή αυτή για τον τόπο και το Νησί μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας;

 

     Πνευματικοί και Πολιτικοί ταγοί της Μεγαλονήσου, λαέ υπερήφανε και αδούλωτε επί γενεαίς γενεών. Ας επιστρατεύσουμε όλοι τις δυνάμεις μας για να μην καταστήσουμε με την ανοχή μας τη λεκάνη της Μεσογείου, την Κρήτη μας, δοχείο των αποβλήτων της απερισκεψίας αλλά και της αλαζονείας των ισχυρών της γης. Να μην γεωργήσουμε το θάνατο όχι μόνο για εμάς και τα παιδιά μας,  άλλα για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας αλλά και το γεγονός ότι η μετριότητα δεν χαρακτήριζε ποτέ την Κρητική ψυχή και το ψυχικό σθένος των Κρητών, γι’ αυτό μεγαλούργησαν και στάθηκαν πάντοτε πάνω από τις περιστάσεις προκειμένου να επιτελέσουν το χρέος πού επέτασσε εκάστοτε η ιστορία και το βάρος των επερχομένων γενεών.

 

Κρήτες αντισταθείτε! 

 

Κρήτες αφυπνισθείτε! 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Κισάμου & Σελίνου

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ

 

 

 

 

Πηγή: imks.gr

Παγκόσμια ημέρα κατά της ενδοσχολικής βίας και του σχολικού εκφοβισμού

Παγκόσμια ημέρα κατά της ενδοσχολικής βίας

και του σχολικού εκφοβισμού

 

Κείμενο – παρέμβαση από το Δήμο Φαιστού

 

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. «Σχολική βία» και «σχολικός εκφοβισμός» ή bullying όπως είναι γνωστό, είναι όροι που τα τελευταία χρόνια ηχούν όλο και περισσότερο στ” αυτιά μας, αφού το φαινόμενο εξαπλώνεται παράλληλα και ανάλογα με την κρίση του καπιταλισμού που βιώνουμε. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, παρουσιάζει ακόμη μεγαλύτερη διάδοση, σχετιζόμενο άμεσα με την οικονομική κρίση που σπρώχνει στο περιθώριο της εκπαίδευσης και της σχολικής κοινότητας όλο και περισσότερα νέα παιδιά.

 

Σχολικός εκφοβισμός δεν είναι μια διαμάχη, σύγκρουση μεταξύ δυο μαθητών ή μαθητριών, δεν είναι το πείραγμα, το αστείο προς κάποιον συμμαθητή που γίνονται σε συγκεκριμένο χρόνο, δεν έχουν συνέχεια και δεν επηρεάζουν  την συναισθηματική κατάσταση των παιδιών. Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα πιο σύνθετο φαινόμενο που αυτό που τον ξεχωρίζει από το πείραγμα και τον τσακωμό, είναι η ένταση του, η διάρκεια του, η ανισορροπία δύναμης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών και η συναισθηματική επίδραση που έχει πάνω στα παιδιά.

 

Τα παιδιά που γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού αρχικά νοιώθουν φόβο, απόγνωση και παρουσιάζουν τάσεις φυγής. Αισθάνονται ότι απειλούνται, τρομάζουν, αρνούνται να πάνε σχολείο και παρουσιάζουν συμπτώματα σχολικής φοβίας. Μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά-θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι. Από την άλλη μεριά οι γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και δηλώνουν άγνοια.

 

Με λίγα λόγια ο σχολικός εκφοβισμός είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από παιδιά (πολλές φορές και ομάδα παιδιών) που υπερέχουν σωματικά και έχουν ως αποτέλεσμα το παιδί που εκφοβίζεται να νοιώθει απομονωμένο, να βιώνει άγχος και φόβο, να παρουσιάζει σχολική άρνηση και διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες.

 

Με βάση προτάσεις που παρουσιάστηκαν και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τονίστηκε η ανάγκη εντοπισμού και επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με τη νεανική εγκληματικότητα. Επισημάνθηκε ακόμα, ο ρόλος των γονέων και των εκπαιδευτικών που καλούνται να ακολουθήσουν ενιαία γραμμή για την αντιμετώπιση της βίας, η ενθάρρυνση των νέων για συμμετοχή τους στα κοινά και στον αθλητισμό, η προβολή σωστών προτύπων συμπεριφοράς, αλλά και η συνεργασία με φορείς που αγωνίζονται για την εξάλειψη της νεανικής παραβατικότητας. Ο στόχος ήταν και παραμένει ούτε ένας μαθητής θύμα βίας και εκφοβισμού.

 

Ο Δήμος Φαιστού κατά το παρελθόν έχει δείξει την ευαισθησία σε τέτοια θέματα, καθώς, σε συνεργασία με τη Δ/νση Δ/θμιας Εκπ/σης Ηρακλείου, είχε ξεκινήσει εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης στα σχολεία (Γυμνάσια- Λύκεια) του Δήμου σχετικά για το εν λόγο ζήτημα. Στις συγκεκριμένες ενημερωτικές συναντήσεις αναδείχτηκαν οι κοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου που δυστυχώς φαίνεται να παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις στις σχολικές κοινότητες τα τελευταία χρόνια.  Ταυτόχρονα μέσω της κοινωνικής λειτουργού  παρουσιάστηκαν προτάσεις οι οποίες είχαν ως ευρύτερο στόχο την πρόληψη, καθώς και την εξάλειψη του φαινομένου στα πλαίσια της μαθητικής κοινότητας.

 

 

Η Μάχη του Κιλελέρ

Η Μάχη του Κιλελέρ

Στις 6 Μαρτίου του 1910, ημέρα Σάββατο, χαράματα, οι κολίγοι από όλη τη Θεσσαλία ξεκίνησαν με μαύρες και κόκκινες σημαίες, για το μεγάλο αγροτικό συλλαλητήριο της Λάρισας. Πλήθος λαού και χωρικοί των απομακρισμένων περιοχών κατέβαιναν τραγουδώντας προς τους σταθμούς του τραίνου. Σε λίγο η εικόνα θα άλλαζε εντελώς.

Αλλά ας δούμε πρώτα τις συνθήκες διαβίωσης των αγροτών του θεσσαλικού κάμπου. Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα, δηλαδή η απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και το μοίρασμά τους στους αγρότες, δεν λύθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας ενώ στη Θεσσαλία που προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος το 1881 το ζήτημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις. Για τους αγρότες της Θεσσαλίας το 1881 σηματοδότησε απλά την αλλαγή στο δυνάστη τους, με τον Έλληνα τσιφλικά πολλές φορές να αποδεικνύεται χειρότερος του προκατόχου του.

Οι κολίγοι υποχρεώνονταν να δίνουν στο τσιφλικά το 1/3 ή το 1/2 της παραγωγής και άλλα προϊόντα, ενοίκιο για τη βοσκή των ζώων τους καθώς και να στέλλουν μια γυναίκα για ζύμωμα. Παράλληλα ζούσαν σε τρώγλες και ανέχονταν την ταπείνωση του μαστιγώματος και του βιασμού των γυναικών τους από τους μεγαλοκτηματίες.

Σε αυτές τις πρωτόγονες φεουδαρχικές παραγωγικές σχέσεις όπου οι λίγοι δυνάστευαν τους πολλούς, φούντωσε το κοινωνικό κίνημα των κολίγων, ζητώντας απαλλοτρίωση και μοίρασμα της γης. Το σύνθημα της απαλλοτρίωσης το πρόβαλαν οι ριζοσπάστες και σοσιαλιστές της εποχής όπως ο Μαρίνος Αντύπας, που το 1906 κατέβηκε στη Θεσσαλία προπαγανδίζοντας την ιδέα της απαλλοτρίωσης, με αποτέλεσμα τη δολοφονία του από τους τσιφλικάδες στις 9/3/1907. Τους κολίγους ενέπνευσαν και οι απεργίες των Βολιωτών καπνεργατών καθώς και το κίνημα στο Γουδί το 1909, που ως γεγονός συνέβαλε στην εδραίωση της πίστης τους.

Η πρώτη πράξη συνειδητοποίησης των αγροτών ήταν η δημιουργία δικών τους οργανώσεων. Αρχικά ιδρύθηκε στην καρδίτσα ο «Γεωργικός Σύλλογος» ακολουθούμενος από αντίστοιχους συλλόγους στη Λάρισα και τα Τρίκαλα. Από το 1908 η Θεσσαλία ήταν ηφαίστειο έτοιμο να ξεσπάσει αφού οι αγρότες ήταν σε διαρκή κινητοποίηση. Το πρώτο μεγάλο συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε το Φλεβάρη του 1909 στην Καρδίτσα. Στις αρχές του 1910 ο οργασμός κινητοποίησης γενικεύεται σε όλη την περιοχή. Οι πρωτοπόροι αγρότες και μερικοί διανοούμενοι περιοδεύουν τη Θεσσαλία προπαγανδίζοντας τον αγώνα για το αγροτικό ζήτημα. Οι εξεγερμένοι αγρότες ξέσπασαν και σε πράξεις βίας κατά των τσιφλικάδων και του κράτους. Ενδεικτικό της όξυνσης των πνευμάτων ήταν η πρόθεση να κατέλθουν στο συλλαλητήριο του Μάρτη του 1910 οπλισμένοι, κάτι που αποτράπηκε με την παρέμβαση των δημάρχων, που λειτουγούσαν ως ασυνείδητοι πράκτορες των αστοτσιφλικάδων.

Επιστρέφοντας στην 6η Μαρτίου, οι κολίγοι στο σταθμό του Κιλελέρ (σημερινή Κυψέλη) επιβιβάστηκαν στο τρένο για τη Λάρισα χωρίς να βγάλουν εισιτήριο και οι σιδηροδρομικοί τους ζήτησαν να αποβιβαστούν, κάτι που έγινε χωρίς αντίσταση. Όμως ο διευθυντής του σιδηρόδρομου Πολίτης, έδωσε συνέχεια βρίζοντας χυδαία τους αγρότες που απάντησαν με γιουχαΐσματα και με πετροβολισμό του τραίνου. Τα αίματα άναψαν και ο Πολίτης ζήτησε από στρατιώτες που μετέβαιναν στη Λάρισα για το αγροτικό συλλαλητήριο να αντιμετωπίσουν ένοπλα τους αγρότες. Οι στρατιώτες πυροβόλησαν το πλήθος με αποτέλεσμα να δολοφονήσουν δύο αγρότες και να τραυματίσουν πολλούς άλλους. Το αίμα έβαψε τον κάμπο.

Το τραίνο φτάνοντας στο σταθμό Τσουλάρ, δε σταμάτησε για να πάρει τους εκεί συγκεντρωμένους κολίγους. Η οργή των αγροτών έφτασε στο κατακόρυφο και οι τσολιάδες από τα παράθυρα πυροβολούν και πάλι. Δύο ακόμη αγρότες πέφτουν νεκροί και πολλοί άλλοι τραυματίζονται. Η είδηση της αιματοχυσίας δεν άργησε να φτάσει στους συγκεντρωμένους στη Λάρισα. Οι αγρότες διαμαρτύρονται και φωνάζουν εναντίον των δολοφόνων ζητώντας γη και δικαιοσύνη. Οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν στο ψαχνό. Χύνεται και πάλι αίμα, γίνεται μάχη σώμα με σώμα και οι αγρότες βγαίνουν νικητές. Οι αρχές μετά από πολλή ώρα μάχης, βλέποντας την αδυναμία καταστολής των αγροτών, διατάσσουν το στρατό να παύσει πυρ.

Έτσι το συλλαλητήριο τελείωσε με την έγκριση ψηφίσματος που στάλθηκε στην Αθήνα. Το ψήφισμα εξέφραζε την απαρέσκεια των αγροτών για την μη υποβολή νόμου περί απαλλοτρίωσης και απαιτούσε την άμεση υποβολή και ψήφιση του, καθώς και την αύξηση των κονδυλίων του Γεωργικού Ταμείου. Καταλήγοντας εξέφραζαν την οδύνη για την άδικη επίθεση που δέκτηκαν, θύματα της οποίας ήταν άοπλοι σκλάβοι.

Μετά το μακελειό η κυβέρνηση Δραγούμη έσυρε τους αγρότες στα δικαστήρια όπου αθωώθηκαν. Το Κιλελέρ δεν πήγε χαμένο. Το αγροτικό κίνημα φούντωσε σε όλη τη χώρα αναγκάζοντας λίγα χρόνια αργότερα το Βενιζέλο να απαλλοτριώσει τα τσιφλίκια. Το Κιλελέρ μένει εκεί, φάρος φωτεινός για τους αγρότες κάθε εποχής, να τους δείχνει το δρόμο της νίκης στους αγώνες τους.

 

Μελίνα Μερκούρη (1920 – 1994)

Μελίνα Μερκούρη (1920 – 1994)

 

 

Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.

Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού (1943-46) και έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή το 1944. Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με το ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.

Το 1965 παντρεύτηκε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).

Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.

ραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Το άστρο της Μελίνας έσβησε στις 6 Μαρτίου του 1994.

 

Πηγή: sansimera.gr


Ο χαΐνης Λόγιος κι ο Ιμπραήμ Αγριολίδης

Ο χαΐνης Λόγιος κι ο Ιμπραήμ Αγριολίδης

 

 

Καταφύγιο των κυνηγημένων και προστάτης κάθε καταφρονεμένου, ο Κουρμούλης, υπέθαλπτε τους χαΐνηδες που λίγο πολύ οι ενέργειές τους ήσαν απόλυτα σύμφωνες με το πιστεύω και την πολιτική που ακολουθούσε ο ίδιος στα κρυφά. Μια από τις περιπτώσεις εκείνες που υπέθαλπτε και συντόνιζε, που φρόντιζε την αποτελεσματικότητα και πήρε μέρος και στην εκτέλεσή της ακόμα, είναι αυτή του Λόγιου (Δημήτρη Βαρούχα) από το χωριό Αη-Θωμάς Μονοφατσίου.

 

Ο Λόγιος, ξεπάστρεψε πολλούς Οθωμανούς που διακρινόταν για την αιμοβορία, βαρβαρότητα και τυρανικότητά τους. Η πιο σημαντική και ριψοκίνδυνη από τις επιχειρήσεις του ήταν αυτή που επεχείρησε να σκοτώσει στο χωριό Αη-Γιάννης, μέσα στον πύργο-κονάκι του, τον ωμό, άγριο και τυραννικό αγά Ιμπραήμ Αγριολίδη, που καταδυνάστευε τη Μεσαρά.

Ο Αγριολίδης ακούγοντας την πλούσια δράση και τα κατορθώματά του, του μηνούσε, με πονηρό σκοπό βέβαια, πως πεθυμούσε να συναντηθούν. Ο Λόγιος ωστόσο που καιροφυλαχτούσε κι εκτιμούσε πως κατατρομαγμένος ο αγάς είχε λουφάξει και δεν επιχειρούσε να κινηθεί εναντίον του, του απαντούσε να μην στεναχωριέται, ούτε ν’ ανυπομονεί, γιατί θα κατέβει αυτός να τονε συναντήσει. Το θάρρος αυτό ενός ραγιά, όσο κι αν ήταν θράσος για τα προεπαναστατικά χρόνια, έκαναν τον αγά να φυλάγεται. Δεν έβγαινε απ’ τον πύργο του ενώ παράλληλα φρόντιζε να είναι ενισχυμένες οι φρουρές του.

Ο Λόγιος, ψύχραιμα, περίμενε την κατάλληλη στιγμή να τον πλησιάσει. Γι’ αυτό βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τους Κουρμούληδες.

 

Αρχές Μάρτη 1811, με ενθάρρυνση και προτροπή του Μιχ. Κουρμούλη, οργάνωσε επταμελή ομάδα «την πατούλια του» όπως λεγόταν. Μεταξύ τους ήταν, ο Καμπιτομαθιός απ’ την Αγία Βαρβάρα, ο Νικολουδομανόλης από το Πετροκεφάλι, ο γοργοπόδαρος Γ. Σερβιλής, ο ατρόμητος Γ. Μαυροζαχάρης απ’ τον Κουσέ κι ένα ακόμη παλικάρι από το χωριό Καμηλάρι. Κρυφά φιλοξενήθηκαν από τον Κουρμούλη στον Κουσέ όπου κατέστρωσαν το σχέδιό τους και με τη μεσολάβησή του, ήρθαν σ’ επαφή μ’ ένα μαύρο υπηρέτη του Αγριολίδη. Ντυμένοι στα τούρκικα παρουσιάστηκαν στον υπηρέτη πως ήταν αγάδες κι είχαν παλιούς λογαριασμούς, να ξεκαθαρίσουν με τον αγά του. Με πλούσιες υποσχέσεις αλλά και την απειλή θανάτου αν πρόδιδε, συνεννοήθηκαν και συμφώνησαν να τους ανοίξει νύχτα τις πόρτες του πύργου του. Από διαίσθηση ίσως, επέμενε ο Λόγιος πως δεν έπρεπε να θαρρευτούνε τον υπηρέτη «γιατ’ είχε μαύρη μούρη», όπως έλεγε. Οι αντιρρήσεις όμως ξεπεράστηκαν από τους συντρόφους του και όλοι μαζί ξεκίνησαν το επιχείρημα.

Ο αράπης όμως, Μερτζάνης στ’ όνομα, πρόδωσε την υπόθεση στ’ αφεντικό του. Ο Αγριολίδης του υπόδειξε στη συνέχεια τι να κάνει. Τη νύχτα, όταν κατά το σύνθημα, έξυσαν την πόρτα οι χαΐνηδες, άνοιξε ο υπηρέτης όπως είχαν συμφωνήσει. Ο Λόγιος προχώρησε, κι ενώ προπορευόμενος ετοίμαζε όταν ν’ ανέβει την εξωτερική σκάλα για τον οντά του αγά, αιφνιδιαστικέ. Η ομοβροντία δώδεκα οπλοφόρων ορτάκηδων του αγά, που περίμεναν κρυμμένοι στα σκοτεινά, τον τραυματίζει θανάσιμα. Το τραύμα, ψηλά στον μηρό, αρχίζει να αιμορραγεί. Δεν τα χάνει όμως. Σκοτώνει αμέσως τον προδότη υπηρέτη, σέρνεται έξω από τον πύργο-παγίδα και χάνεται στο σκοτάδι. Ξεψύχησε λίγο αργότερα, από ασταμάτητη αιμορραγία. Την επομένη βρέθηκε νεκρός, λίγο πιο πάνω, στη «φαλαντριανή κορφή» ακουμπισμένος σ’ ένα βράχο.

Για το βράδυ, της επιχείρησης αυτής - μεσάνυχτα 6 Μάρτη 1811.

Ο Ι.Δ. Μουρέλλος αναφέρει στην ιστορία του:

«Ο Λόγιος πήρε μαζί του δύο συντρόφους του και τον αδερφό του κουνιάδου του Ν. Κοσμαδάκη και τράβηξε για τον Αη Γιάννη. Μερικοί έλεγαν πως μαζί του εκείνο το βράδυ ήταν κι ο ίδιος ο Κουρμούλης κι άλλα διαλεκτά παλικάρια, μα δεν τους είχε δώσει την άδεια να τον ακλουθήξουν στον Πύργο. Μακρυά απ’ τον Πύργο αφήκε τους συντρόφους του και τους είπε να μην κινηθούνε μόνο να τον περιμένουν εκεί, κι αυτός επροχώρησε...»

Αφού η επιχείρηση απέτυχε οι σύντροφοι αποχώρησαν χωρίς ν’ αποκαλυφτεί κανείς τους.

(Από το βιβλίο του Γεωργίου Μιχ. Πατεράκη, Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ, ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΔΕΣ ΚΑΙ Ι ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ, σελ.91 -94)

 

 

Επίσης : http://www.e-mesara.gr/index.php/syllogoi-agios-thomas/260-dimitrios-logios