Γιατί τόσο άγχος για τους βαθμούς;

 

 

Της Όλγας Πατεράκη*

«Μην διαβάζεις εσύ και θα τα πούμε όταν έρθουν οι βαθμοί…», «Αν πάρεις σε όλα άριστα θα σου πάρω το παιχνίδι που ήθελες». Πόσο κοινότυπες ακούγονται αυτές οι φράσει; Τι αντίκτυπο έχουν στα παιδικά μυαλά και στις ψυχές των παιδιών;

 

Σύμφωνα με τον ορισμό βαθμοθηρία χαρακτηρίζεται η επιδίωξη ενός μαθητή ή σπουδαστή να πάρει όσο το δυνατόν υψηλότερους βαθμούς στα μαθήματά του, το κυνήγι του βαθμού ως αυτοσκοπός .

Το φαινόμενο αυτό, λοιπόν, εμφανίζεται κυρίως στα τελευταία χρόνια του Δημοτικού σχολείου και είναι αίτιο της τελειομανίας που διακατέχει τους μαθητές σε αυτές τις ηλικίες.   Το κυνήγι των βαθμών τις πιο πολλές φορές έχει αρνητικές συνέπειες για τη σχολική ζωή των μαθητών, αλλά και για τη γενικότερη πορεία τους θα λέγαμε.

Πρώτον όταν ένα παιδί στα πλαίσια του σχολείου για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι οι βαθμοί τότε χάνει όλη την ουσία του σχολείου , τη χαρά της ανακάλυψης και της γνώσης. Δεν το ενδιαφέρει δηλαδή να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις για να διευρυνθούν οι ορίζοντες του, αλλά «ξοδεύει» όλο του το χρόνο στο κυνήγι των βαθμών.

Δεύτερον κάποια παιδιά αποκλείονται από το σχολικό συναγωνισμό   όπως μαθητές προερχόμενοι από χαμηλότερα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα που δεν έχουν τη δυνατότητα για εξωσχολική βοήθεια ώστε να διακριθούν και να πάρουν μεγαλύτερους βαθμούς.

Γιατί όμως τα περισσότερα παιδιά ενδιαφέρονται μόνο για τους βαθμούς; Οι λόγοι και εδώ ποικίλουν.

   Πρώτος και κύριος   λόγος είναι το οικογενειακό περιβάλλον· πολλές φορές οι γονείς εξαιτίας της έγνοιας και της αγωνίας που έχουν για τα παιδιά   τους τα πιέζουν υπερβολικά και τα ωθούν στην βαθμοθηρία και κατ’ επέκταση στην τελειομανία. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί γονείς επιθυμούν μέσο των παιδιών τους να εκπληρώσουν τις δικιές τους επιθυμίες.

Δεύτερος λόγος το σχολείο όπως προαναφέρθηκε προωθεί τέτοιου είδους συμπεριφορές. Συχνά οι δάσκαλοι λένε στους μαθητές να είναι «Άριστοι και τέλειοι…» και αυτό κάνει τους μαθητές να ενδιαφέρονται μόνο για την επίδοσή τους και τίποτα παραπάνω, ώστε να καταξιωθούν στα μάτια των δασκάλων τους και όχι να αποκτήσουν πραγματικές γνώσεις.

Τί μπορούμε τώρα να κάνουμε για να αποφύγουν τα παιδιά αυτήν την οδυνηρή κατάσταση; Αν και δεν είμαστε ειδικοί στα πλαίσια αυτού του άρθρου προτείνουμε κάποιες ενδεικτικές συμβουλές.

- Οι γονείς καλό θα είναι να μην πιέζουν τα παιδιά για τους βαθμούς και να ενδιαφέρονται για την ουσιαστική μάθηση τους, να τα βοηθούν και να τα ενθαρρύνουν .

- Οι καθηγητές και οι δάσκαλοί πρέπει να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση ενθαρρύνοντάς τα παιδιά και εστιάζοντας στις ελλείψεις τους με απώτερο σκοπό να τις ελαχιστοποιήσουν.

-Οι ίδιοι οι μαθητές θα πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν από τους γονείς τους αλλά και από τους δασκάλους ώστε να μην επιδιώκουν τους μεγάλους βαθμούς αλλά την ουσιαστική γνώση.

-Η κοινωνία να μην διαχωρίζει τους μαθητές σε καλούς και κακούς και να θεωρεί τους πρώτους επιτυχημένους. Άλλωστε οι άριστοι βαθμοί δε συνδέονται με ευτυχία στη ζωή .

Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι το ταξίδι της γνώσης είναι μοναδικό και τα παιδιά πρέπει να το απολαύσουν όπως πραγματικά του αξίζει.!!

*          Η Όλγα Πατεράκη είναι (υποψήφια) αναπληρώτρια δασκάλα