Για τον Στέφανο και τη σημαία...

 

Γράφει ο Τάσος Μπούζας

Λίγα χρόνια μετά την είσοδο μου στην εκπαίδευση τοποθετήθηκα σε ένα νησί των Κυκλάδων.

 

Από τα φασαριόζικα νησιά του συμπλέγματος το καλοκαίρι αλλά πολύ μοναχικό και έρημο τον χειμώνα.

Κάπου το 2003 ή το 2004 ανέλαβα την Στ' τάξη.

Ανάμεσα τους κι ο Στέφανος, το μεγαλύτερο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας.

Ο Στέφανος ξυπνούσε από τα άγρια χαράματα χειμώνα καλοκαίρι να πάει στα πρόβατα.

Ήξερε τα πάντα από τη φύση του νησιού, τα μονοπάτια, τον καιρό....τα πάντα.

Ο Στέφανος δεν τα έπαιρνε τα γράμματα αλλά και που καιρός για αυτά. Όλη μέρα να βοηθήσει την οικογένειά, τα αδέρφια του.

Με το ζόρι του δώσαμε το απολυτήριο μα και στο Γυμνάσιο τα ίδια. Ήταν πρώτος στη βοήθεια στο σχολείο, στους δασκάλους μα και στους καθηγητές.

Σε ένα δύσκολο περιβάλλον ο Στέφανος ήταν πρώτος.

Αρίστευε.

Αρίστεψε καθώς έμαθα αργότερα και στη ζωή του. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, παιδί και μια σταθερή ζωή με τα ζώα όπου του δίνανε τα απαραίτητα για την επιβίωση του.

Ο Στέφανος με την εμπειρική του γνώση, την αγάπη του προς τον συνάνθρωπο αρίστευσε. 
Ο Στέφανος ποτέ δεν σήκωσε την ελληνική σημαία, ποτέ δεν συγκρίθηκε με τους άριστους της τάξης.

Ήταν και είναι όμως Άριστος.
Για όλα αυτά τα παιδιά σαν τον Στέφανο, που τα απομονώνουμε επειδή δεν μπόρεσαν να αποστηθίσου την περιφορά της Γης ή πως έπεσε η Κωνσταντινούπολη και πως προσθέτουμε τα κλάσματα αξίζουν τα Αριστεία της ζωής, αξίζουν να σηκώνουν τη σημαία.

Γιατί είναι αγωνιστές, παλεύουν σε ένα δύσκολο περιβάλλον στην τρυφερή ηλικία των 10 και 11 ετών και βγαίνουν νικητές.....
Και αξίζουν κι αυτοί να σηκώσουν την ελληνική σημαία που συμβολίζει αγώνες και αίμα, θυσίες και νίκες .
Το αξίζουν.....