Οπισθοδρομικός Καθηγητής 4

 

Γράφει ο Γιάννης Σηφάκης*

….Ναι, είναι σίγουρα καλύτερο για τα παιδιά να μελετούν αλλά και να διαβάζουν, να κουβεντιάζουν, να επικοινωνούν, να έρχονται σε επαφή με τον αληθινό κόσμο,……. αρκεί εμείς οι μεγαλύτεροι να τους δίνουμε λίγα, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους κάνουμε κακό.

Τα πολλά υλικά αγαθά που έχουν στη διάθεση τους, δεν τους επιτρέπουν πολλές φορές να δημιουργήσουν, αλλά και να γνωρίσουν πως αυτά έχουν αποκτηθεί . Άλλο να βγάζεις το ψωμί και άλλο να το βρίσκεις έτοιμο στο τραπέζι σου. Πολλοί μαθητές (και όχι μόνο) δεν γνωρίζουν πως αποκτάται  γιατί δεν το έχουν ακούσει ή δεν το έχουν ζήσει . Ξέρουν όμως πως οι γονείς τους θα τους το δώσουν ή αυτά θα τους «εκβιάσουν» να τους παρέχουν (για να μην παρερμηνευτώ, δεν συμβαίνει πάντα και από όλους τους νέους –ες).

Αν γνώριζε ένας νέος πως θα ήταν καλύτερα, γι’ αυτόν να τον  έπαιρναν οι γονείς του και να του δείξουν  π.χ το λιομάζωμα, παρά να κάθεται πολλές φορές μέσα στο δωμάτιο του άπρακτος, θα ο έκανε. Τότε ο βραδινός του ύπνος θα ήταν  πιο ήσυχος γιατί θα γνώριζε με πόσο κόπο βγαίνει το λάδι αλλά και κάθε άλλο αγαθό της ζωής. Όμως άλλο πράγμα να το λες και άλλο να το κάνεις. Έτσι δεν θα έπληττε ή δεν θα έκανε ενέσεις στο δωμάτιο του διαμερίσματος του γιατί θα είχε να κάνει κάτι το δημιουργικό.  Άραγε ποιο από τα δύο θα προτιμούσε ; Βέβαια, όπως σε όλα τα κακώς κείμενα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. 

Άκουσα κάποτε μια συζήτηση που έκαναν μια ομάδα συναδέλφων καθηγητών για ένα παιδί το οποίο εργαζόταν(κατά τύχη) στο χωράφι του πατέρα του αλλά και ευγενικό ήταν και πολύ καλός μαθητής ήταν . Γιατί άραγε ; μήπως αποτελεί την εξαίρεση ; Όμως κατά τύχη μου άκουσα για το ίδιο παιδί να συζητούν κάποιοι συμμαθητές του. «Θα μπορούσε να μάθει περισσότερα και να μη χάνει το χρόνο του στα χωράφια» λέει ένας συμμαθητής του. Ένας άλλος από απέναντι του λέει «μα έχει τόσους τρόπους και τόσα μέσα σήμερα που αν θέλει θα μπορέσει να τα καταφέρει να κερδίσει αυτά και άλλα πολλά». Ένας άλλος συμμαθητής του πετάχτηκε και είπε. «Μα πως τα καταφέρνει που δεν πηγαίνει στο φροντιστήριο του» ; Ένας  άλλος όμως του απαντά: «Φίλε μου, αν δεν αξιοποιήσουμε τις πληροφορίες τις οποίες ακούμε ή βλέπουμε στο σχολείο ή στο φροντιστήριο με τη μελέτη  στο σπίτι μας, ένα και το αυτό αποτέλεσμα». Για να πετύχουμε τουλάχιστον το σκοπό μας, για τον οποίο πηγαίνουμε στο σχολείο, πρέπει να προσαρμοστούμε σύμφωνα με τους κανόνες λειτουργίας του».
Και η απάντηση είναι η εξής:  «Εγώ νομίζω ότι στο σχολείο καλά περνάμε και τον καφέ μας πίνουμε και χαβαλέ κάνουμε και  στο τέλος -αυτοί -το εκπαιδευτικό σύστημα….θα μας περάσει». 
«Καλά να περνάμε» του λένε αρκετοί  άλλοι...

«Χαλαρά»…  

*          Ο Γιάννης Σηφάκης είναι Καθηγητής β/θμιας εκπ/σης στο Ηράκλειο