Οπισθοδρομικός Καθηγητής 3

 

Γράφει ο Γιάννης Σηφάκης*

Θα ήθελα να μοιραστώ με τους γονείς των μαθητών μας, πάντα καλοπροαίρετα, λίγες σκέψεις, που πολλές φορές ξεχνούν και εκείνοι ως γονείς αλλά και εμείς οι ίδιοι ως δάσκαλοι.
Πόσες φορές γονείς υποτιμούν τα παιδιά τους, πράγμα  που επιδρά αρνητικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας τους

Δυστυχώς αυτό ξεκινά από τις μικρές ηλικίες. Χρησιμοποιούν άθελα τους, συμπεριφορές (φράσεις, πράξεις αλλά και κινήσεις) που αποβαίνουν σε βάρος της αυτοεκτίμησης των παιδιών τους μολονότι πολλές φορές αν όχι πάντα, τους ζητούν να την έχουν ως πρώτη προτεραιότητα . Άλλοι βέβαια γνωρίζουν και άλλοι όχι τα καλά της αυτοεκτίμησης. Κάποιοι γονείς μην έχοντας απαλλάξει τους εαυτούς τους από την έλλειψη αυτή την κληροδοτούν  με την συμπεριφορά τους και στα παιδιά τους, εμποδίζοντας τα να αναπτύξουν τις ικανότητες τους .

Κάποιοι γονείς  επικρίνουν τα παιδιά τους για τα λάθη τους και λησμονούν πολλές φορές να τα επιβραβεύσουν για την όποια προσπάθεια τους και  προκαλούν πρόβλημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, έλλειψης αυτοπεποίθησης και ανασφάλειας στα παιδιά .

Αγαπητοί γονείς φανταστείτε όμως, τα παιδιά μας να μπορούσαν να έκαναν ότι εμείς κάνουμε ; Θα ήταν παιδιά αν τα γνώριζαν ή τα έκαναν όλα ; και μάλιστα ολόσωστα όπως τους τα ζητάμε πολλές φορές σαν να μην είναι δικά μας ή σαν να μην γνωρίζουμε την ηλικία τους ; Μήπως και εμείς  διαθέτουμε το αλάθητο του Πάπα ;

Δεν τα μαθαίνουμε να ψάχνουν και να δημιουργούν γιατί δεν έχουν δει τους μεγαλύτερους τους να κάνουν το ίδιο. Δεν επαινείται η ασήμαντη για τον ενήλικα γονιό πράξη του παιδιού που όμως, είναι γι’ αυτό πάρα πολύ σημαντική. Η έλλειψη  επιβράβευσης, δυστυχώς  έχει ως αποτέλεσμα ο νέος να αντιδρά άλλοτε επιθετικά και άλλοτε παθητικά. Μήπως πρέπει να αγνοήσουμε συνειδητά  το λάθος τους και να τα επαινέσουμε εστιάζοντας σ’ αυτό το ελάχιστο το οποίο κατόρθωσαν..

Πάντα να θυμόμαστε  ότι για να καταλάβουμε κάποιον, πρέπει να έρθουμε στη θέση του.
Ένα επιπλέον λάθος που κάνουμε εμείς οι γονείς, συχνά, πυκνά είναι ότι συγκρίνουμε τα παιδιά μας με άλλα, είτε από το οικογενειακό είτε από το φιλικό περιβάλλον. Αυτό πληγώνει το παιδί και το κάνει να νοιώθει μειονεκτικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό, μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα με τα δικά της ιδιαίτερα χαρίσματα.

Η δική  μας ευθύνη ως γονιών και δασκάλων, είναι να το βοηθήσουμε να τα ανακαλύψει και στη συνέχεια να τα καλλιεργήσει.

*          Ο Γιάννης Σηφακης είναι καθηγητής στη Β/θμια Εκπ/ση