Ο Δημήτρης, γυμναστής που περιμένει να τον καλέσουν, γράφει: Πέρασα από το παλιό μου σχολείο και πληρώθηκα…

 

Του Δημήτρη Φουστανάκη

Σήμερα πέρασα από το Σχολείο που δούλευα πέρυσι και ...πληρώθηκα!

Δε μου χρωστούσαν κι αν ήθελαν δε μου δίναν τίποτα.

Αλλά "πληρώθηκα" και με παχουλό μισθό.
Ένα μισθό που σίγουρα θα τον ζήλευαν πολλοί...
Ένα μισθό που δεν τον παίρνει κανείς υπουργός παιδείας...
Ένα μισθό που δεν τον παίρνει κανείς Γ.Γ. υπουργείου..
Ένα μισθό που ελάχιστοι Προϊστάμενοι τον έχουν πάρει.
Αλλά ένα μισθό που τον παίρνουν καθημερινά πολλοί ΔΑΣΚΑΛΟΙ..
Σήμερα πέρασα από το Δημοτικό Σχολείο της Αγίας Βαρβάρας όπου την περυσινή χρονιά ΕΖΗΣΑ για 6 μήνες..
Μπήκα και πήρα "ένα μισθό"....ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ απ όλους!

Μια τεράστια αγκαλιά!!!! Από το διευθυντή μέχρι το τελευταίο "πρωτάκι" που ενώ δε μ ήξερε έβλεπε με δέος τον ενθουσιασμό της δασκάλας του στην εμφάνιση μου στην τάξη του..
Κάθισα λίγο...δε μπορούσα παραπάνω για πολλούς λόγους (άλλωστε όπου αγαπάς μη πολυπάς ..κι αν πολυπάς μη πολυκάτσεις........) και πέρασε μια ώρα που άκουγα μέσα στο μυαλό μου τις παιδικές φωνούλες: «ΜΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΤΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕ;
ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ!»